155 
Keeren we thans naar het noorden, naar de rijkshoofdstad Peking terug, 
dan vinden we hier een grooten handelsweg, die door den Gobi en Mongolië , 
over Maimatschin , naar Kjachta loopt, langs welken weg we eigenlijk 
China verlaten. 
Wie van Peking uit naar den Chineeschen muur reist, bereikt den tweeden 
dag »de bevestigde stad” Tschang-piu-tschao. Maar van die «bevestigde 
stad” merkt hij niets. Haar plaats wordt ingenomen door een vervallen 
dorp, met leemen muren omgeven. Den daarop volgenden dag bereikt men 
de vijf kolossale poorten van het dal der keizersgraven. Dit sterk ver- 
zande dal, dat van alle zjjden , amphitheatersgewijze door hooge bergen 
wordt omgeven, omvat in een halven cirkel dertien reusachtige graven van 
keizers van China. Van hieruit voert de weg naar Nangkao , door een 
woeste, donkere bergkloof. Haar wanden worden gevormd door steil op- 
loopende rotsen , haar bodem door een uitgedroogde rivierbedding. Hier 
loopt een muur, met een aantal torentjes gekroond, over den bergrug henen, 
alle golvingen van dezen volgend. Op den eersten aanblik zou men meenen 
den Chineeschen muur voor zich te hebben, doch als men verder doordringt 
in het hoogst moeilijk toegankelijk dal, ziet men nog twee andere derge- 
lijke muren , die op kleinen afstand van elkander, onderling evenwijdig 
loopen. 
Na dezen voorbij gegaan te zijn , daalt de reiziger weder in een 
sombere kloof af , en als hij deze doorgetrokken is, strekt zich een van 
alle zijden door bergen omgeven vlakte voor hem uit. Aan den overkant opent 
zich op nieuw een pas tusschen steile rotsen en korten tijd nadat men 
dezen verlaten heeft, bereikt men den beroemden muur, die de grens vormt 
tusschen China en Mongolië. 
Alleen de bastions zjjn eenigszins vervallen, doch de eigenlijke muur 
staat nog evenzoo, als hij voor meer dan 2000 jaren door den bouwmees- 
ter werd afgeleverd. Als een reusachtige slang kronkelt hij zich over den 
bergkam henen, terwijl zich hier en daar, op regelmatige afstanden , vier- 
kante torens verheffen. 
Ten. N. van eigenlijk China ligt het bergland van Mandschoerjje en ten 
W. van het laatste, door het Chin-gan-gebergte er van gescheiden, Mon- 
golië , een plateau, dat zich naar het zuiden toe in de woestijn van Gobi 
of Schamo verliest en zich in westelijke richting tot aan Russisch Tur- 
kestan uitstrekt. Het westelijk deel draagt den naam van Dsungarije. 
Het is het brongebied van een aantal rivieren, die naar de vlakte van 
Turkestan stroomen, waaronder de Zwarte lrtisch en de Ili de belangrijkste 
zijn. Dat gebied wordt begrensd door of liever gaat over in de bergstelsels 
van den Altaï, den Tarbagatai, den Dsungaarschen Ala-Tau en den Thian- 
Sian. Het noordelijk deel van Mongolië grenst aan het Sajanisch- en 
