156 
Russisch-Chineesch scheidingsgebergte, terwijl Mandschoerije eigenlijk bet 
stroomgebied van den Amoer en van zijn zijrivieren, den Soengari en den 
Ussuri omvat. Laatstgenoemde rivier vormt met den hoofdstroom de grens 
tusscben Cbina en Siberië. 
Mandschoerije heeft een gunstig klimaat en een vruchtbaren bodem. 
Daarbij liggen minerale schatten bij menigte in zijn bodem verborgen. Het 
is derhalve uitmuntend geschikt om een deel der bevolking van het overbevolkte 
noordelijk deel van China op te nemen. En in werkelijkheid is dan ook Mand- 
schoerije meer en meer in bezit genomen door landbouwende Chineezen , 
zoodat de nomadiseerende Mandschoe’s reeds de minderheid uitmaken. Dit 
gebied is, sedert 1864, herhaaldelijk bezocht door den Rev. A. Williamson ; 
o. a. reisde hij van Moekden, de oude hoofdstad van het land, in het oog 
der Mandschoe’s een heiligdom, in noordelijke richting, naar Petuna of Sing- 
tschung , niet ver van de plaats, waar de Ronni in den Soengari vloeit. 
De laatste rivier volgde hij tot Sang-sing, van waar hij over Girin naar 
Moekden terugkeerde. Girin, de nieuwe hoofdstad van Mandschoerije, ligt 
eveneens aan den Soengari. Het is een stad met 100000 inwoners, met 
veel scheepvaart en houthandel. 
In 1870 deed de Russische archimandriet Palladius met den topograaph 
Nachwalnijch een zeer belangrijke reis. Van Moekden bereikte hij, over 
Girin en Petuna, de Ronni, volgde die rivier stroomopwaarts, bezocht de 
versterkte steden Zizichar en Mergen en bereikte hij de stad Aigoen, tegen- 
over Blagowetschtschensk, den Amoer. 
In 1872 trok Nachwalnijch, ditmaal in gezelschap van den Russiscken 
officier Barabasch, naar Mandschoerije, en zij vulden door hunne berichten 
aan, ’t geen omtrent de Ronni en Soengari reeds was medegedeeld door 
vroegere reizigers, zooals Krapotkin, Ussolzow, Chilkowsky e. a. 
Bij de stad San-sing neemt de Soengari aan de rechterzijde de Hoerka of 
Khoerka op. Het dichtbevolkte dal van deze rivier is door Chineezen bezet. 
Daarin ligt de stad Ringoeta en van hieruit trokken de reizigers over de 
bergketen , die het stroomgebied van de Hoerka van dat van de Suifoen 
scheidt. Laatstgenoemde stroom is een kustrivier, die zich, na een korten 
loop, in de Baai van Peter den Groote ontlast. 
Onze kennis van Mandschoerije danken we ontegenzeggelijk in de eerste 
plaats aan de Russen. Hun stoomschepen bevaren de Soengari en zijn zelfs 
op de Ronni tot Zizichar doorgedrongen. Ook de Hoerka wordt bevaren, doch 
deze is zoo ondiep en zoo rotsig, dat men niet verder kan komen dan tot 
Ringoeta. 
Aan de oostelijke grens van Mandschoerije, grootendeels op Russisch ge- 
bied, ligt 49 M. boven den zeespiegel, het tamelijk groote Chanka-meer. 
Naar het Z. toe grenst Mandschoerije aan Korea, waarvan het gescheiden 
wordt door het Sch an^Alin-gebergte , dat evenwijdig loopt met de kust. 
Minder bekend is het westelijk deel van Mandschoerije, met het Chingan- 
gebergte, over welke keten passen van 1140 M. hoogte naar Mongolië 
voeren. Dat gebergte vormt echter niet de grens tusschen deze beide 
landen; deze loopt in den regel langs den oostelijken voet. Omtrent dit 
Mandschoerijsch-Mongoolsche grensgebied heeft de Russische astronoom 
Fritzsche nog het meeste meêgedeeld. Deze reisde in 1873 van Peking 
