159 
stijgt niet boven de 600 M. en daarenboven wordt het Mongoolscbe plateau 
doorsneden door een diepe inzinking. 
Ten Z.O. van de Mongoolscbe stad Oerga , verheft zich, aan de overzijde 
van de rivier Tola , de woestijn Gobi en strekt zich uit tot aan het 
1500 M. hooge Barchan-Oola-gebergte. Hier echter heeft het land nog 
niet ten volle het karakter van een woestijn, daar de grond bijna overal 
bedekt is met struikgewas van ongeveer 1 M. hoogte. Men beschrijft de 
Gobi als een aaneenschakeling van weidegronden, waarop talrijke kudden 
vee hun voedsel vinden. 
Bij de ruinen van Olong-Baisching wordt de inzinking belangrijker 
en daar ontmoet men een kolossalen muur van sijeniet, dien de Mongolen den 
»rotsgordel’ 5 noemen. Zij strekt zich in een rechte lijn van het O. naar 
het W. uit en vormt de grensscheiding tusschen Noord- en Midden- 
Mongolië, de eigenlijke Gobi* die meer in den waren zin van het woord 
het karakter van een woestijn draagt. Steenmassa’s en lagen van porfier, 
jaspis, chalcedon en carneol wisselen af met zoutplanten en hier begint het 
groote bekken, dat zijn laagste punten heeft bij Ergi, Ude , Durma en 
Schaba-durghuma. Deze inzinking, de Schamo der Chineezen, heeft een 
zandbodem met zout doortrokken, klaarblijkelijk den bodem van een voor- 
malige binnenzee. Ten Z. van Durma verheft de grond zich weder en 
bereikt bij Tsagan-Balgasu een hoogte van 1370 M., een hoogte, die 
overeenkomt met die van de andere zijde der inzinking bij Oerga. De grootste 
verheffing bereikt dit gebied dicht bij den grooten muur, waar het Chingan 
gebergte zich tot 1645 M. verheft. Van hier af tot Peking blijft het 
steeds dalen. 1 
Tot dusverre gingen de reizigers, die Mongolië bezochten, steeds van twee 
punten uit, en wel van uit Kjachta over Maimatschin of van uit Semi- 
palatinsk. Yan deze stad voert een weg uit de bergwerkdistricten van 
den Altaï over Oest-Kamenogorsk naar de Mongoolsche stad Kobdo. De 
eerstgenoemde weg, die verder naar Peking voert, loopt nagenoeg in pa- 
rallel-richting door het oostelijk deel van Mongolië en is reeds sedert 
eeuwen tamelijk goed bekend. 
Oerga , in het gebied der Khalka- of Chalchas- Mongolen, ligt op 47°55/ 
N.B. en lOö 0 !!' O.L. v. G., ongeveer 250 km. van de Siberische grens bij 
Kjachta verwijderd. Deze stad is voor den Mongoolschen Boeddhist , wat 
Mekka voor den Mahomedaan is. Hier toch vindt men het verblijf van 
den Lama-Koning of Guisson- Tarnba, die evenals de Dalaï-Lama van Thi- 
beth als een incarnatie van Boeddha vereerd wordt. Uit alle landen van 
Oost-Azië trekken scharen van pelgrims naar deze stad op. Overigens heeft 
deze plaats, met hare onregelmatige huizengroepen en haar vilten bazar, 
meer van een nomadendorp dan van een stad. 
In West-Mongolië is Uliassutai, 2500 M. boven den zeespiegel gelegen, 
het middelpunt van het militair bestuur. In 1868 legde de Kussische con- 
sul Schischmarew den weg van Oerga naar Uliassutai af. Den 23 sten Juli 
verliet hij Oerga en bereikte den 3 den Augustus de rivier Bajantu , die 
tot het stroomgebied van het lke-Aral-Noor behoort. Hier zag hij voor 
het eerst den sneeuwtop van den majestueusen Otchon-Tengri, Den vol- 
1. Zeitschrift für Allg. Erdk. 1863. S. 355 — 356. 
