161 
reisde het land van het oosten naar het westen, van Peking naar den Rus- 
sischen Altaï. Yan Kalgan, wat het allereerste doel zijner reis was, begaf 
hij zich naar het Belgische zendingsstation Si-yin-tse. Overal trof hij een 
bloeienden landbouw aan , die zich bezig hield met de teelt van 
tarwe, haver en vooral van opium. Juist de teelt van het laatstgenoemde 
product zou de hoofdoorzaak zijn, waarom de Chineezen zich hier bij groote 
massa’s vestigen. Wel gelukte het den genoemden reiziger niet , omtrent 
den opiumhandel zekere gegevens te verkrijgen, maar zooveel staat vast, dat 
deze een van de belangrijkste bronnen van bestaan van Mongolië uit- 
maakt. 
De weg van Uliassutai naar Kwei-Hwa-Tschang , die omstreeks 240 km. 
lang is, voert door een bergachtig, grasrijk landschap. Op ongeveer 65 
km. afstand van eerstgenoemde stad ligt een bergpas van bijna 1800 M. 
hoogte, die toegang verleent tot een dal, waarvan de bodem uit gelen klei- 
grond bestaat. Het wordt doorsneden door een aantal diepe kloven, waar- 
van sommigen meer dan 10 M. diep zjjn. Die kloven strekken den in- 
boorlingen niet zelden tot verblijfplaatsen. 
Kwei-Hwa-Tschang bestaat eigenlijk uit twee steden en bezit een be- 
langrijken handel in thee, granen en manufacturen, welke ingeruild worden 
tegen huiden en vee. 
Yan hieruit bezocht Elias de naastbijgelegen stad aan de Gele rivier, 
j Hokow, eene kleine, bedrijvige plaats, in de nabijheid van welke men steen- 
koolmijnen vindt, die echter slechts een middelmatige soort opleveren. Een 
ander uitstapje bracht hem te Ku-Ku-llïkung , de laatste Chineesche ne- 
derzetting aan den rand der woestijn. 
De Mongoolsche steppen bieden zeer weinig afwisseling aan. Het eerst 
kwam Elias bij de Tumet-Mongolen, die op hem den indruk maakten van 
een hoffelijk en vriendeljjk volk te zijn. Hun rijkdom bestaat in eenige 
kudden geiten en schapen. 
De aanblik van de woestijn is in hooge mate treurig en doodsch. Zij 
bestaat hoofdzakelijk uit heuvels, afgewisseld door vlakke dalen, wier bo- 
dem in den regel rotsachtig is. Gras treft men bijna nergens aan. Aan 
den voet der heuvels vindt men gewoonlijk goed drinkwater, terwijl het 
in de dalen zelven brak is. 
Op den 8sten October bereikte de reiziger de rivier Onghin. Deze stroom, 
die in de richting van noord naar zuid loopt, heeft een lengte van om- 
streeks 100 km. en verliest zich in de woestijn. 
Van hier af werd de tocht in westelijke richting voortgezet , langs den 
zuidelijken voet van het steile Kangai -gebergte, dat uit bruin of rood 
graniet bestaat. Aldus werd eerst de Tui bereikt en vervolgens de Baitarik , 
de belangrijkste stroom, die van dit gebergte komt. 
In deze streken zwerven een menigte wilde ponnies en ezels rond, in 
troepen van 20 tot 30 stuks. 
Den 25sten October sloeg Ney Elias zijn tenten op aan den linkeroever van 
den Tschagan-Tokoi , die meer noordelijk ontspringt, eerst in een zuid- 
westelijke, daarna in een westelijke richting vloeit, evenwijdig met een 
hooge keten, de Sirka genaamd, die enkele toppen heeft van 1000— 1300 M. 
In noord-westelijke richting stuit men op eene bergketen, die de bronnen 
II. * 11 
