162 
bevat van den Ulliassutai en Bujanta , een keten , die men slechts door 
passen van 2440 M. hoogte overtrekken kan. 
Van Uliassutai trok Elias naar Kobdo. Eerst volgde hij den Jab- 
kan-stroonn , vervolgens trok hij dezen over om den zuidelijken oever van 
den Toege'i-lke-Aral te bereiken. De scheiding tusschen deze waterstel- 
sels wordt gevormd door een bergketen, over welke de weg naar Kobdo 
loopt. Laatstgenoemde plaats ligt in een uitgestrekte, rotsige vlakte, zon- 
der eenigen plantengroei, en bestaat uit twee deelen : een officieele stad , 
door een leemen muur omgeven, en een open handelskwartier. Naar men 
zegt, overtreft de handel van Kobdo dien van Uliassutai in belangrijkheid. 
Het aantal inwoners bedraagt 6000, waaronder 3000 Mongolen en 1650 
soldaten. In den omtrek verbouwt men rapen, kool en opium. 
Een bergpas van 2750 M. hoogte voert van Kobdo naar de Chineesche 
grensstad Suok, van waar men, langs een nog hoogeren, doch niet moeilij- 
ker pas, Bissk bereikt. l . 
Het zuid-oosteljjk deel van Mongolië leeren wij het best kennen aan de 
hand van den Russischen kapitein N. M. Prschewalski, die een reis maakte 
naar de landen Ordos en Alaschan. De koene reiziger trok in 1871 van 
Kalgan, in een zuid-westelijke richting, naar het Inschan-gebergte op, dat 
zich langs den linkeroever van den middenloop der Hoangho uitstrekt. 
Zoodra men den karavaanweg van Kjachta bereikt heeft, krijgt het land een 
ander aanzien : de bergen worden hooger, de rotsen talrijker en de uit 
leem of zand bestaande bodem wordt steeds armer aan plantengroei. Nog 
meer westelijk worden de weiden door steppen vervangen. Daar ontmoet 
men geen spoor van besproeiing; mijlen in het rond ontbreekt het water, 
en de Mongolen zijn, te zamen met hunne kudden, afhankelijk van het 
water uit gegraven bronnen. De hoogste bergen van dit gebied zijn de 
Schara-chad en de Soema-chad, twee woeste bergmassa’s. In laatstgenoemd 
gebergte zag de reiziger wilde Ammonschapen (Ovis Argali), in kudden 
van 15 stuks. 
De Inschan-keten strekt zich als een hooge, steile bergmuur langs den 
linkeroever van den Hoangho uit. Prschewalski bezocht alleen het westelijk 
deel dier keten, die de Mongolen »Moem-Oela ” noemen, terwijl zij bij de 
Chineezen vOeljassan ” heet. Hij bepaalde de gemiddelde hoogte er van op 
2255 M. en merkte op, dat zij een echt Alpen-karakter heeft. Yan den hoogsten 
top van den Moeni-Oela overziet men geheel Ordos. Deze ketenen te zamen 
met den Hoangho vormen een zeer scherpe grens ten opzichte van de ver- 
breiding van zoogdieren en vogels. 
Van af het Inschan-gebergte sloeg Prschewalski den weg in naar Bautu , 
eene stad op den linkeroever van den Hoangho, omgeven door vier muren. 
Zij is sterk bevolkt, echt smerig en voert een levendigen handel op Mongolië. 
Om Ordos binnen te dringen, moest de reiziger de Bogachatoen , de 
1, Proced. R. geograph. soc. Vol. XVII. No. 3. S. 184—193. 
