grootste zijrivier van den Hoangho, overtrekken. Op een afstand van 
20 — 24 km. van den Hoangho, en nagenoeg evenwijdig met deze rivier, 
strekt zich aan de rechterzijde een strook vloedzand uit , die de Mongolen 
den zeer eigenaardigen naam van » Kusuptschi” , d. i. »halsband” geven. 
Tot op een afstand van 120 km. ten W. van Bautu is het Hoangho- 
dal bewoond ; verder op treft men geene bewoners aan. 
Ter linkerzijde van den Hoangho strekt zich Alaschan uit. Het grootste 
gedeelte van dit gebied is een volkomen woestenij , zonder plantengroei, 
zonder zoogdieren, zonder vogels. Daar waar de zandbodem door zoutleem 
vervangen wordt, treft men een zeer armelijken, doch hoogst eigenaardigen 
plantengroei aan. De bevolking van dit gebied is zeer schraal. De hoofd- 
stad, residentie van een inheemsch vorst, is Dyn-juanj-in , en 20 km. ten 
W. van deze plaats verheffen zich de bergen van Alaschan. 
Volgens het getuigenis der Mongolen bedraagt de lengte van deze berg- 
keten 240 — 250 km. Zij verheft zich overal stijl uit het dal van den 
Hoangho en heeft een echt Alpen-karakter. Haar hoogste top, de Bajan- 
zumbur , bereikt een volstrekte hoogte van 4890 M. en verheft zich 1770 M. 
boven het tafelland van Alaschan. 
Ten N. van Alaschan ligt het gebied der Uroten. Het wordt begrensd, 
behalve door genoemd land, door Ordos en het land der Zachar- en Chal- 
chas- Mongolen. De bodem is golvend, hier en daar heuvelachtig en verheft 
zich bijna 1800 M. boven het vlak der zee. Van het Hoangho-dal wordt 
dit gebied gescheiden door een hoog randgebergte. 
HOOG-AZÏË. 
Onder dezen naam verstaan wij dat centraal-gedeelte van het Aziatisch 
vasteland, dat ten N. door het Thian-Sian- gebergte en ten Z. door den 
Himalaya begrensd wordt, welke laatstgenoemde keten de hoogste verhef- 
fing der aarde bevat. Ten N. van den Himalaya geven onze kaarten 
nog twee bergketenen aan, die in eikaars verlengde liggen, de Keun-luen- 
en Rarakoram-keten. Dezen loopen wel met den Himalaya evenwijdig, doch 
vormen geen afzonderlijk bergstelsel. Even als in liet noorden van Hoog- 
Azië slechts één bergstelsel , dat van den Thian-Sian gevonden wordt , 
wordt ook de geheele ruimte tusschen Oost-Turkestan en Indië door een 
enkele bergmassa, die van den Himalaya, ingenomen. De Kuen-luen en 
Karakoram hebben we dus te beschouwen als een onderdeel van den Hima- 
laya, waarvan ze alleen gescheiden zijn door groote hoogvlakten. 
