164 
Het karakteristieke der gebergten van Midden-Azië is dit, dat het niet 
zoozeer landruggen zijn, waarboven zich hooge toppen verheffen, maar veel 
meer breede hoogvlakten. Dit is het geval met het stroomgebied van den 
Tarim, die zich in den Tarim-gol of het Lob-noor ontlast, welk meer op den 
lltlen februari 1877 voor de eerste maal door een Europeaan — Prsche- 
walski — werd gezien. Ook Thïbet en Rashmier zijn niets anders dan 
hoogvlakten, die tot het gebied van het Himalaya-gebergte behooren. 
Laatstgenoemde keten heeft twee uitloopers, die men zich tot dusverre 
gewoonlijk als op zich zelve staande ketenen voorstelde. De eerste is de 
Hinduh-Kuh, die het stroomgebied van den Amoe-Derja van dat der 
Afghaansche rivieren scheidt ; de tweede is het Pamir-gebergte , dat zich 
uitstrekt tusschen den Puscht-i-Kahr , d. i. »de ezelsrug”, de meest noord- 
westelijke keten van het Karakoram-gebied en het Thian-Sian-gebergte. 
De Hinduh-Kuh en het Pamir-gebergte vormen een naar het W. toe ge- 
openden hoek en hebben, te zamen met den Himalaya, min of meer den 
vorm van een ypsilon. De hoek, ingesloten door de beide bovenarmen van 
dien ypsilon vormt het gebied van den Boven-Amoe, die West-Turkestan 
besproeit. Hier vindt men de landschappen : Wakhan , Badachschan en 
Koendoes; ten Z. van den Hinduh-Kuh liggen Ischitral en Ka fristan of 
het land der Siijah-Posch en bij den bergknoop ligt het land der Darden. 
Het eerst wenden we ons naar het bergstelsel in het noorden, den Thian- 
Sian of het Hemelsche gebergte, dat de grensscheiding vormt tusschen 
Hoog- Azië en de plateau’s van Dsoengarije en West-Mongolië. 
Het is even moeilijk het begin als het einde van den Thian-Sian aan 
te wijzen. De grondvcrheffingen, die ten O. van de steden Tschemkend 
en Samarkand, in de Kussiscbe provincie Turkestan een aanvang nemen» 
kan men reeds als tot het Thian-Sian-stelsel behoorende beschouwen. Dit 
stelsel toch bestaat uit een aantal ketenen, die in den regel evenwijdig 
aan elkander loopen, in parallel-richting, terwijl zij door laaglanden van 
elkaar gescheiden zijn. Een blik op de landkaart doet ons deze ketenen 
kennen als de scheiding tusschen Dsoengarije en de hoogvlakte van Oost- 
Turkestan, waar een Aziatisch veroveraar sedert eenige jaren een machtig 
rijk gesticht heeft. De lli , die van het O. naar het W. vloeit, bepaalt on- 
geveer de noordelijke en de in omgekeerde richting stroom ende Tarim de 
zuidelijke grens van het Hemelgebergte. 
De noordelijkste parallelketen van den Thian-Sian draagt den naam van 
Trans-ilische-Ala-Tau. Deze keten heeft een voortzetting in oostelijke 
richting in den Nan-Schan , terwijl naar het W. een lange keten loopt, 
die zich langs de Talasz-rivier uitstrekt en haar grootste verheffing bereikt 
in de Alexandrowski-bergen, die tot 4572 M. opstijgen. 
Ook de Trans-ilische-Ala-Tau vervalt weer in een noordelijke en zui- 
delijke keten. Zij worden door een diep dal van elkander gescheiden, doch 
midden in het dal worden zij verbonden door een dwarsketen, waarin zich 
de Talgarnijn-Tal-Tschoku tot de hoogte van den Mont Blanc verheft. 
Aldus wordt dat dal in twee kleinere dalen verdeeld, die ieder het gebied 
van een rivier uitmaken, het eene dat van den Kébin , het andere dat 
van den Tschilik. Het punt, waar deze rivieren beginnen, is tevens het 
begin van den Temurtu-Tagh of den eigenljjken Thian-Sian. Eigenlijk is 
