166 
wierp het in 1864 het vreemde juk af en tot voor een paar jaren zat een 
eenvoudige boerenzoon , die zich in den vrijheidsoorlog bijzonder onder- 
scheiden had, op den troon van Kashgar. 
Laatstgenoemde stad heeft een aanzienlijken omvang, 80000 inwoners 
en is versterkt met grachten en aarden wallen. In zielental echter wordt 
deze plaats overtroffen door Itarkand , dat 120000 inwoners heeft. Nog 
moet genoemd worden het twaalf dagreizen ten O. van Yarkand gelegen 
Khotan of Eltschi , een fabriekstad, die in 1866 voor het eerst door den 
Engelschen reiziger Johnson bezocht werd en 40000 inwoners heeft. 
De groote steden van Oost-Turkestan worden gewoonlijk belieerscht door 
citadellen, die buiten de stad liggen en vroeger door Chineesche troepen 
bezet werden. Die steden hebben een zonderling voorkomen, wanneer men 
ze nadert. Immers daar de minarets op de moskeeën ontbreken — alleen 
de moskee Kegistan in Yarkand heeft een toren — • en daar de huizen 
laag zijn en platte daken hebben, ziet men niets anders van de stad dan 
een leemen muur, van gelijke kleur als den bodem, terwijl zich op de hoe- 
ken wanstaltige torens verheffen. Nergens worden voor het bouwen steenen 
gebruikt en daaraan zal het wel mogen worden toegeschreven, dat men 
nooit opschriften of oudheden aantreft, die eenig licht zouden kunnen 
werpen op de vroegere geschiedenis van het land. 
Alle steden van Oost-Turkestan zijn omgeven door muren, die naar boven 
toe smaller toeloopen; de straten zijn onregelmatig en nauw ; alleen in de 
hoofdstraten kan men met zijn »araba ,” een tweewielig rijtuig , rijden. 
De winkels, gaarkeukens en badhuizen zijn open vertrekken en liggen aan 
weerszijden van de hoofdstraten, d. z. die, welke van de stadspoorten naar 
de in het midden der stad gelegen marktplaats voeren. 
Zijn belangrijkheid dankt Oost-Turkestan aan zijn ligging tusschen Bus- 
sisch- en Engelsch-Azië. Intusschen kan het nog volstrekt niet beschouwd 
worden als een goed gevestigden staat. Integendeel schijnen sommige ver- 
schijnselen op een spoedigen ondergang te wijzen. 
Een der minst bekende landstreken van Midden-Azië is het gebied, dat 
zich uitstrekt tusschen Kaschgarië en de Kussische bezittingen in Turkestan. 
Is reeds Oost-Turkestan een belangrijk hoogland, nog veel hooger stij- 
gen de hier liggende bergmassa’s , die de verbinding daarstellen tusschen 
den Thian-Sian en het Himalaya-stelsel. Ofschoon dit gebied van binnen 
nog slechts weinig onderzocht is, kan men echter aannemen, dat het in 
hoofdzaak het karakter van een kolossaal plateau draagt, welk plateau men 
gewoonlijk aanduidt als het Pamir-plateau. De Kirgiezen, die op deze koude 
hoogvlakten rondzwerven, noemen dit bergvlak zeer eigenaardig »Bam-i- 
duniah,” d. i. »het dak der aarde.” 
A. von Humboldt meende, dat in het gebied van het Pamir-plateau de 
hooge, op zich zelf staande keten van den Bolor- of Beloet-Dagh, zich in 
meridiaanrichting uitstrekte. Op de westelijke helling van dit gebergte 
