168 
trok in een richting van het W. naar het 0., vond in het Tschitschik-ge- 
bergte de zuidelijke voortzetting van den Kijzijlijart. Door den 4570 M. 
hoogen Tschitschik-pas daalde hij naar Kashgarië af. 
Volgens Fedschenko echter vormen de Kijzijlijart en zijn zuidelijke uit- 
loopers niet den oostelijken rand van het Pamir-plateau, maar zouden die 
bergen veeleer in een richting van oost naar west loopen. Naar zijne op- 
gave bestaat het brongebied van den Amoe, zoowel als dat van den Kashghar, 
uit parallel-ketenen met tusschen liggende hoogvlakten. Aldus zou men 
zich het Pamir-gebied moeten voorstellen als een reeks van achter elkander 
loopende parallel-ketenen, allen in een richting van O. naar W. 
Deze opvatting, die een tijd lang voor de ware gehouden werd, heeft in 
waarschijnlijkheid veel geleden door de mededeelingen van den Engelschen 
kapitein Trotter en door de onderzoekingen van den Russischen overste 
Kostenko. Volgens die mededeelingen en onderzoekingen zijn die van 
Fedschenko ten eenenmale onjuist. Kostenko toch trok in het jaar 1876 
over den Trans-alaï en was de eerste Europeaan, die het Pamir-plateau van 
uit het N. betrad. Reeds van den Kijzijlijart-pas kon hij geheel Pamir over- 
zien. In het zuidelijk gedeelte ligt het meer Kara-Kul. Dit meer bevoer 
hij en van hieruit ondernam hij een ontdekkingstocht in^ de richting van 
de Kashgharsche grens, naar het meer Ran-Kul. Tusschen die beide me- 
ren verheft zich de 3500 M. hooge Us-bel , de waterscheiding tussehen de 
Kara-Kul aan de eene en de rivieren, die de Tarimgol vormen, aan de 
andere zijde. 
Van den top van dit gebergte heeft men een grootsch uitzicht op bergen, 
die zich ver boven de sneeuwgrens verheffen en het dal van den Kashghar- 
Derja afsluiten. Dit gebergte kan geen ander zijn dan de Kijzijlijart van 
ïïaijward. Kostenko schat de hoogte van dit gebergte op 7620 — 7 920 M. 
en gaf het den naam van Constantinowsch gebergte. Verder beschrijft hij 
deze streek aldus : »Het Trans-alaïsck gebergte heeft het voorkomen van een 
Alpenketen- Het vormt de noordelijke grens van Pamir. Aan de overzijde 
van dit gebergte begint eene hoogvlakte, die in alle richtingen door berg- 
ruggen doorsneden wordt, van welke de meesten zich boven de sneeuwgrens 
verheffen. De vlakten, dalen en kloven liggen, evenmin als het gebergte 
zelve, in een bepaalde richting en zonder eenige regelmaat. De dalen 
hebben een geringe breedte, meestal slechts twee of drie kilometers, en 
gewoonlijk loopen er talrijke zijdalen op uit. 
»In dit geheele gebied groeien boomen noch struiken en zelfs gras komt 
op slechts enkele punten voor. Alleen langs de oevers der rivieren ontwaart 
men een eenigszins weelderigen grasgroei, die aan de kudden der nomaden 
voedsel verschaft.” 
De bergen bestaan uit een wit gesteente en hebben een menigte passen, 
die zonder groote moeite doorgetrokken kunnen worden. Ook de beken, 
die van de bergen afdalen, kunnen gemakkelijk gepasseerd worden. De 
bodem bestaat of uit steen of uit zoutleem. Op vele punten treft men 
zoutwatermeren aan, die somtijds uitdrogen, waardoor op den bodem een 
verblindend witte zoutlaag achterblijft. O]) sommige punten treft men ook 
vochtige plaatsen aan, waarop steeds een dichte grasgroei gevonden wordt. 
Daar, waar de bodem zich daartoe leende, zag men sporen van gemzen, 
