169 
hazen, wolven, vossen en herten. De steenbok (ovis polii) kwam vroeger 
hier zeer menigvuldig voor, zooals bleek uit de vele horens, die men hier 
en daar verspreid vond, doch daar men geen versche sporen van deze die- 
ren vindt, komt men tot het vermoeden, dat zij geheel of althans grooten- 
deels uitgestorven zijn, tengevolge van de ziekte die in 1869 onder hen 
heerschte. Deren en tijgers worden er niet gevonden. Wat de vogelen- 
wereld aangaat, zag men adelaars , gieren, raven en een groote menigte 
klein gevogelte. In weerwil van het ruwe klimaat wordt toch het Pamir- 
plateau gedurende den zomer door een aantal nomaden bezocht. Deze 
houden zich uitsluitend met de veeteelt bezig. Gedurende den zomer zijn 
de dagen zeer warm, de nachten daarentegen zijn koud. In het begin van 
Augustus daalt de thermometer reeds tot 4° R. ’s Winters daalt hij zeer 
laag en dwingt de nomaden lagere streken op te zoeken. De winden zijn 
gewoonlijk scherp ; haar richting hangt af van de ligging der dalen. 
De ijle lucht werkt hier zeer nadeelig op den mensch , ofschoon de 
verhalen daaromtrent zeer overdreven zijn. Volbloedige menschen lijden 
vaak aan neusbloedingen ; verder uiten zich de nadeelige gevolgen in den 
regel in een moeilijke ademhaling en telkens terugkeerende borstbeklem- 
mingen. Op den duur echter went men ook aan deze lucht. 
In het zuidelijk deel van het Pamir-plateau strekt zich, zooals we reeds 
zeiden, in westelijke richting, de Hinduh-Kuh, in oostelijke richting, het 
Himalaya-stelsel uit, welk laatste tevens de zuidelijke grens vormt van 
de Gobi. De noordelijkste keten van dit stelsel is de Kuen-luen die zich, 
ongeveer op den 36sten parallelcirkel, in oostelijke richting uitstrekt. Daar 
nu het bestaan van den Kijlzijlijart en diens voortzetting in zuidelijke rich- 
ting thans vaststaat, kunnen we den Kuen-luen als een voortzetting dier 
ketenen beschouwen. Daarop volgt naar het Z. toe de hooge Karakorum 
en eindelijk de hoofdketen, de Himalaya. Die drie ketenen naderen elkan- 
der sterk in het W., zoodat zij hier als ’t ware parallel-ketenen vormen , 
met tusschenliggende rivierdalen, onder welke dat van den Indus in de 
eerste plaats genoemd moet worden. 
Dat bergachtige Indusgebied is Klein-Thibeth of Kashmir, dat nog 
onder de heerschappij der Britten staat. Ten W. van den Indus, die na 
een zuidelijke richting aangenomen te hebben, de grensscheiding vormt 
tusschen het Himalaya-gebied en den Hinduh-Kuh, strekken zich, ten Z. 
van het Pamir-plateau, de weinig bekende dalen van Kafhïstan, Tschitral, 
Gilgit en Dardistan uit. Ten O. van Klein-Thibet daarentegen breiden 
zich de ketenen van den Himalaya steeds verder uit elkander, zoodat de 
noordelijke Kuen-luen en de zuidelijke hoofdketen de machtige hoogvlakte 
van Bodijul of Ihibet omvatten, die zich uitstrekt tot over de onbekende 
berggebieden van het zuid-oostelijk deel van China. Van uit het W. be- 
ginnende, willen wij dit gebied in oogenschouw nemen. 
De zuidelijke dalen van den Hinduh-Kuh, tot aan den Indus en den 
Kaboel, dragen geen gemeenschappelijken naam. De Oostenrijksche reiziger 
Dr. G. W. Leitner, die over dit moeilijk toegankelijk gebied het meeste 
bcht verspreidde, geeft ze den naam van Dardistan , welke naam afgeleid 
is van Dardu of Darden , een stam , waartoe alle volken van dit ge- 
bied gebracht kunnen worden. 
