170 
Langs de noordelijke grens van Dardistan strekken ziek de Usbeksche 
landen Badachschan en Koendoes uit ; in het Z. scheidt de Kaboel Dar- 
distan van Afghanistan. Een aantal wateraderen doorstroomen het land , 
als de aderen van het blad van een boom. Zij loopen zoowel naar het O. 
als naar het W. en vloeien samen tot vijf groote stroomen. De belang- 
rijkste dier rivieren scheidt Kafiristan van het landschap Kaschgar. 
In zijn bovenloop heet deze stroom Tschitral , in zijn middenloop Kumar, 
in zijn benedenloop Karna. De groote rivieren ontvangen haar toevoer 
van water van een menigte kleine bergstroomen , die haar toevloeien van 
uit kloven en spleten en gevoed worden door de sneeuwmassa’s van het 
hooggebergte. In den tijd, dat de sneeuw op de bergen smelt , zijn zij dan 
ook zoo rijk aan water, dat ze alleen op vlotten overgestoken kunnen 
worden. 
Aan weêrszijden der rivieren strekken zich groote alluviale vlakten uit. 
Temperatuur en klimaat wisselen af met de hoogte en deze is nog al uit- 
eenloopend. In de hoogere bergstreken is de hitte zelden afmattend en in 
de wintermaanden is de bodem weken lang met sneeuw bedekt. De lager 
gelegen dalen zijn beschut tegen de ruwe winterstormen, en ofschoon ze 
gewoonlijk omringd zijn door bergketenen, die zich boven de sneeuwgrens 
verheffen, is het daar van het begin van Juni tot het eind van Augustus 
drukkend warm. Gedurende den winter komen hevige sneeuwstormen me- 
nigvuldig voor. Dan worden de passen onbegaanbaar en weken lang is 
het verkeer tusschen de dalen onderling verbroken. 
De bewoners van dit gebied zijn, zoo als we reeds gezegd hebben, de 
Dardu of Darden. In engeren zin moeten daaronder alleen verstaan worden 
de bewoners van het bergland van Schinaki ; de stammen der Tschilasi’s, 
Astori’s, Gilgiti’s en Dureijli’s ; maar ook die van Gunza, Nagyr, Tschitral 
en Siya-Posch, die Kaöristan bewonen, worden er toe gerekend. Gilgit ligt ten 
W. van den Indus, Tschilas ten Z.W. van Gilgit, Tschitral dichter bij den Hin- 
duh-Kuh. De gebieden der Gunza en Nagyr liggen aan een zijrivier van den 
Gilgit, die in den Indus uitstroomt. Eindelijk wonen, ten W. van Gilgit, tot aan 
de grenzen van Afghanistan, in een moeilijk toegankelijk bergland, de 
verschillende stammen der Siya-Posch. Al die kleine bergvolken dragen 
niet alleen afzonderlijke namen, maar onderscheiden zich ook van elkander 
door hun talen en godsdiensten. Doch onder al die Dardu-volken is het 
laatstgenoemde — de Siya-Posch — het belangrijkst. Van oudsher heeft 
men er naar gestreefd dit tot onderwerping te dwingen, doch het heeft 
zijn onafhankelijkheid met evenveel taaiheid behouden als zijn heidensche 
begrippen. 
De Kafirs hebben een zuiver Europeesch en zeer verstandelijk gelaat ; 
hun oogen zijn zwart of blauw, hun wenkbrauwen sterk gewelfd. Zij 
hebben een breed voorhoofd, terwijl de kleur van hun hoofdhaar afwisselt 
van zwart tot licht bruin. Zoowel mannen als vrouwen hebben een krachtige, 
slanke gestalte. 
De Siya-Posch zijn in achttien stammen verdeeld, die zich echter in niets 
van elkander onderscheiden. Hun steden en dorpen — want de Kafirs 
wonen nooit in tenten — liggen gewoonlijk op de berghellingen en be- 
vatten gemiddeld vier tot vijf honderd huizen. Zij leggen zich met goed 
