171 
gevolg op de veeteelt toe en bezitten talrijke kudden rundvee, schapen 
en vooral geiten. Ook beoefenen zij den wijnbouw en niet minder het 
wijndrinken. Tegenwoordig zijn zij gewapend met vuursteengeweren, waar- 
schijnlijk afkomstig uit de Russische fabrieken. Hun rooftochten echter zijn 
meestal wraaknemingen voor de invallen van Mahomedaansche stammen. 
Hun godsdienst is eenvoudig en heeft, bij gebrek aan een geschreven taal, 
geen streng afgerond stelsel. Velen hunner gebruiken herinneren aan die 
der Parsi’s, en het schijnt dan ook dat er tusschen dezen en de Siya- 
Posch een vrij nauwe stamverwantschap bestaat. Zij spreken zeer ver- 
schillende dialekten, die echter allen behooren tot een zelfde, aan het 
Sanskriet verwante taal , en schijnen de overblijfselen te zijn der oorspron- 
kelijke bewoners van de landen van den Kaboel. Dit vermoeden wordt 
bevestigd door historische geschriften, in de Afghaansche taal geschreven 
en door andere Mahomedaansche schrijvers bevestigd. 
Het gebied van den Boven-Indus, waarschijnlijk het meest grootsche 
bergland der aarde, wordt ingenomen door het rijk Gholab-Singhs , meer 
bekend onder den naam van Kaschmir, ofschoon het laatste slechts een 
klein deel uitmaakt van het gebied van den Maharadschah. Over de uit- 
gebreidheid van het gebied van dezen heerscher bestaan bij de Europeanen 
gewoonlijk geheel verkeerde voorstellingen. Zijn rijk, dat bij het verdrag 
van Amritsar, op den 16 dea Maart 1846, het oppergezag van Engeland 
erkende, biedt de grootste tegenstellingen aan, zoowel wat grondgesteldheid 
en klimaat aangaat, als uit een ethnographisch oogpunt. Immers, het om- 
vat zoowel de brandend heete vlakten van den Pendschab als de onme- 
telijke gletschers en sneeuwvelden van den Himalaya en onder zijn be- 
woners, van Arischen en Ural-Altaischen stam, komen zoowel Mahomedanen 
als Boeddhisten en Brahmanen voor. 
Het land is zeer bergachtig, zelfs in die mate, dat men er zich over 
verbazen moet, hoe het volk nog plaats vindt om te wonen. 
Tot Kaschmir behoort het district Dschamoe, dat eigenlijk het meeste 
recht hebben zou om het land zijn naam te geven, in zooverre als hierin 
de residentie van den Maharadschah gelegen is. Dschamoe ligt op de ui- 
terste , zuidelijke grens van het land en wordt besproeid door den 
Tschinab, een zijrivier van den Indus. Behalve Dschamoe en Kaschmir, 
bevat het rijk, dat een oppervlakte heeft van minstens 176000 □ k.m.. 
nog de gebieden van Leh of Ladakh, Baltistan of Klein- Tlübeth, met de 
hoofdstad lskardo, aan den Indus en Gilgit. 
Met het oog op de natuurlijke gesteldheid kan men het land verdeelen 
