175 
duh-Kuh en strekt zich in oost-zuid-oostelijke richting uit, tot aan de 
bronnen van den Indus in Thibet. 
Het gedeelte van deze keten, dat zich ten O. van den pas Tschang- 
Tschemno uitstrekt, is nog zoo goed als onbekend. Of zij samenloopt met 
den hoogen Kailas-top in het Himalaya-gebergte, daar waar de bronnen 
van den Indus en de Bramapoetra gevonden worden , dan of zij het 
karakter van een enkele keten verliest en zich dus met armen uit- 
breidt, zullen latere onderzoekingen moeten uitmaken. Het hoogst verheft 
zich dit gebergte in het dal, dat zich uitstrekt tusschen den Karakoram-pas 
en het begin van het Grilgetdal. Daar heeft de kam een gemiddelde hoogte 
van 6000 — 6300 M.; de toppen stijgen van 7620 tot 7935 M. en de Dap- 
song verheft zich zelfs tot 8619 M. Aan de noordzijde dringen diepe dwars- 
dalen in het gebergte, terwijl de zuidzijde , die naar den Indus toegekeerd 
is, steiler en tevens woester is. Daaruit schijnt te volgen, dat het land 
ten N. van het gebergte hooger is dan ten Z. De richting van W.N.W. 
naar O.Z.O. behoudt de Karakoram van de Puscht-i-Kahr tot aan den Kara- 
koram-pas. Van hier af wordt de richting zuidelijk en nemen de toppen 
in hoogte toe. Hier vormt hij den zuidelijken rand der hoogvlakten, die 
zich tot aan den Kuen-luen uitstrekken, met een gemiddelde hoogte van 
5000 M. Verder naar het O. zet hij zich voort tot aan het meer Pangong, 
in Thibet. De kam van dit gebergte, niet die van den Kuen-luen, vormt 
de waterscheiding tusschen de rivieren van Noord- en Zuid-Azië. Zijn 
sneeuwgrens ligt aan de noordzijde op 5670 M., aan de zuidzijde tusschen 
5550 en 5600 M. De passen liggen op een aanzienlijke hoogte. De 
beide voornaamste — de Muztagh en de reeds meermalen genoemde 
Karakoram — liggen op meer dan 5500 M. hoogte. De weg door 
dezen pas voert van uit het dal van den Boven-Schayok naar het 
plateau van Aktagh en verder door het dal van den Jarkand naar Oost- 
Toeran. De derde pas — de Tshangtang of Ischang-Tschemno, een zeer 
gemakkelijke pas, — ligt in het oostelijk deel van het gebergte en bereikt 
een hoogte van 5942 M. De grootste moeilijkheid aan het overtrekken van 
deze keten verbonden ligt in de sterk verdunde lucht. Zoowel door deze 
omstandigheid als door de zeer onvruchtbare omgeving hebben de lastdieren 
ontzaglijk te lijden. 
Tusschen den Karakoram en den Kuen-luen strekken zich groote hoogvlak- 
ten uit. Die vlakten worden weder doorsneden door een aantal bergkete- 
nen en dalen, maar over het algemeen is toch de inzinking tusschen den 
Kuen-luen en den Himalaya zeer gering. 
De Kuen-luen zelve vormt een lange, smalle bergketen, die van het Wé 
naar het O. loopt. Zij vormt de noordelijke grens van het hoogland van 
Thibet en loopt, meer naar het W., langs de Karakasch en Jarkhand . De 
zuidelijke helling van het laatste deel van het gebergte schijnt door lange 
dalen ingesneden te zijn ; naar het O. toe worden de bergen tegelijkertijd 
minder hoog en minder steil. Haar grootste hoogte bereikt de keten tus- 
schen 77° en 81° O.L. van G-r. Hier bedraagt de kamhoogte gemiddeld 
6000 M., en de hoogte der toppen wisselt af tusschen 7000 en 7150 M. 
Terwijl het oostelijk deel van den Kuen-luen uit een enkele keten bestaat, 
heeft het westelijk deel een aantal vertakkingen, die of evenwijdig met de 
