hoofdketen loopen, öf als dwarsketenen zich naar het plateau van Oost- 
Turkestan uitstrekken. 
Ten O. van den 7 Osten meridiaan vormt het tusschen den Kuen-luen en 
Karakoram gelegen gebied een hoogvlakte, die beschouwd kan worden als 
de westelijke voortzetting van die van Thibet, waarmede zij ook overeen 
komt in gesteldheid en uiterlijk aanzien. Lage, golvende heuvels en on- 
regelmatige bergruggen brengen afwisseling aan op de eentonige vlakte , 
terwijl de inzinkingen in deze vlakte veelal gevuld zijn met water en zout- 
watermeren vormen. Velen daarvan verdampen of verdwijnen in den bo- 
dem gedurende het droge jaargetijde en laten dan een dikke zoutlaag op 
den bodem achter. Op zulke hooggelegen vlakten verdwijnt elk spoor van 
plantengroei. Slechts op enkele meer begunstigde punten ontspruiten 
eenige schrale grashalmen of lavendelachtige planten. 
Eigenlijk Thibet, het land tusschen den Kuen-luen en den Himalaya, 
vormt als ’t ware een reusachtig groot dal, waarvan de bodem door een 
aantal kleinere plateau’s wordt ingenomen. Hodgson, wiens oordeel ten 
opzichte van Thibet van groote waarde is, beschrijft de natuurlijke ge- 
steldheid van het land met de volgende woorden : »Thibet is een afge- 
knot, driehoekig plateau, dat zich tusschen 28° en 36° N.B. en 72° en 
102° O.L. uitstrekt. Ten gevolge van zijn aanzienlijke verheffing is het 
even koud als droog. De hoogte toch van dit plateau bedraagt gemiddeld 
3650 M. boven het vlak der zee, terwijl de sneeuwgebergten, die het 
omringen, vooral aan de noord- en zuidzijde, tot 6000 M. hoogte stijgen. 
De buitengewone ijlheid van den atmospheer heeft een zeer geringen neerslag 
ten gevolge, en dit gemis, te zamen met een zandigen en zouthoudenden 
bodem, werkt natuurlijk allerongunstigst op den plantengroei. Aan de 
zuidzijde wordt dit gebied begrensd door den Hemachal, aan de noordzijde 
door den Kuen-luen, aan de westzijde door den Behir en aan de oostzijde 
door den IJ un-ling. De meeste gedeelten dier bergen verheffen hun kruinen 
tot boven de sneeuwgrens, terwijl de passen, die er over heen voeren, op 
een hoogte van 4870 tot 5180 M. liggen. 1 
Midden in het breede dal rijst een grondverheffing tot op een hoogte van 
4800 M., die het in twee deelen scheidt, een westelijk en een oostelijk 
bekken. Tot westelijk Thibet behooren de landschappen Baltistan en 
Ladak en de Chineesche provincie Gnari-Khorsum ; het oostelijk bekken 
draagt den naam van Bodijnl en omvat de provinciën Kham, Ue en Tsang, 
welke laatste weder onderverdeeld wordt in Tsang en Dogthol. De hoofd- 
stad dier provincie is Khamdo en ten Z.W. van deze plaats ligt Bonga, 
het eerste station voor Christen-zendelingen en tevens de plaats, waar de 
eerste Christelijke gemeente in Thibet ontstond. De provincie Ue is de 
kleinste, maar tevens de belangrijkste. Daarin ligt Lasa of Lhassa , de 
1 . B. H, Hodgson. Essays on the language, literature und religion of Nepal and Tibet : together 
Wi th further papers on the geography, elhnology and commeree of those countries. London 18 7 i. 80. 
