178 
tot een absolute hoogte van 4250 tot 4600 M. en behoudt die hoogte tot 
aan het Tanla-gebergte. Op dit ontzaglijk plateau stijgen weder reus- 
achtige berggevaarten op, zooals het Schoega-gebergte en de Goerboe-iSaid- 
schi-keten, die zich beiden boven de grens der eeuwige sneeuw verheffen. 
De laatste vormt den aanvang van het groote Kuen-luen-stelsel, dat het 
westelijk deel van Tsckaidam en de vlakte van het Lob-noor begrenst. 
Overal, waar slechts eenigen grasgroei gevonden wordt, ontwaart men 
talrijke kudden yaks ( Poephagus grunniens), gazellen, antilopen, orongo’s, 
ado’s en bergschapen. Hier en daar vindt men van die dieren honderd- 
tallen bij elkander. Ook ontdekte Prschewalski een nieuw soort van muf- 
flon (ovis argali nov. spec.) met een sneeuwwitte borst. Zijn karavaan werd 
aanhoudend gevolgd door een aantal wolven , die zich te goed deden aan 
het vleesch, dat van de geschoten dieren overbleef. 
De Tangoeten , die in groote massa’s Kansoe, Kuku-noor en Tschaidam 
bewonen, herinneren door hun type aan onze zigeuners en in karakter 
vertoonen zij nog meer overeenkomst met dien stam. Hoe ruw de Mongool 
in de oogen van den Europeaan ook zijn moge, met den Tangoet verge- 
leken, is hij een fijn beschaafd man. Zijn joerte is een paleis in ver- 
gelijking met de tent van den Tangoet, waarin men niet zelden tot aan 
de knieën door allerlei smerigheid waadt en niets aantreft dan een 
hoop gras en struiken, die tot rustplaats dient. Zonder eenige overdrijving 
kan men beweren, dat het hol van een murmeldier meer gemakken aan- 
biedt dan zulk een woning Want dat dier heeft ten minste een 
zachte en warme ligplaats , terwijl het dunne weefsel, dat de tent van 
den Tangoet vormt, hem noch tegen den regen, noch tegen de winterkoude 
beschermt. 
Een karaktertrek, die bij dezen stam zeer sterk uitkomt, is zucht tot 
diefstal en bedrog. In dit opzicht overtreffen zij zelfs de Chineezen nog 
ver. Een hunner stammen — de Kara-Tangoeten — die hoofdzakelijk 
het landschap Kuku-noor bewoont, leeft uitsluitend van roof en verspreidt 
schrik door het geheele land. Niet alleen stelen zij de kudden der Mon- 
golen, maar ook voeren zij hen zelven in slavernij weg. 
Zuidelijk Thibet , dat doorsneden wordt door de noordelijke parallel-ke- 
tenen van den Himalaya, wordt besproeid door den Indus en diens zijrivier 
Setletsch en door den bovenloop van den Bramapoetra. Laatstgenoemde 
rivier, die in Thibet den naam draagt van lJaru-zang-bo-tschin of Sangpo 
en vervolgens Diliong heet, ontspringt een weinig ten O. van de bronnen 
van den Indus en den Setletsch, in het noordelijk deel van het Himalaya- stelsel, 
en is reeds in Thibet een zeer machtige stroom. Zijn bedding ligt kier 
5200 M. boven den zeespiegel. In het Z. wordt zijn stroomgebied van 
dat van het groote Tengri-noor gescheiden door een hooge bergketen. Dat 
meer, dat op onze landkaarten gewoonlijk voorkomt onder den naam van 
Tschoenghhen-noor of Jang-Namtscho-meer, werd tot dusver door geen en- 
kel Europeaan bezocht. 
Het zuidelijk deel van Thibeth is veel meer bekend geworden door de 
reis, die de geleerde Pandiet Nain-Sing, in de jaren 1874 en *75 , in dit 
gebied ondernomen heeft. Hij doorreisde het land van het W. naar het O. 
en keerde over Assam naar Indië terug. In Juli 1874 brak Nain-Sing op 
