184 
van den Tschinab, door palmen en andere tropische gewassen omgeven, met een 
citadel en 80000 inwoners. In de tweede plaats Lahore, aan den Nawi, door een 
spoorweg met Moeltan verbonden. Het bevat 100000 inwoners en behalve de 
vele ruïnen, die van vroegere grootheid spreken, bezit het nog prachtige 
paleizen, moskeeën, praalgraven en bazars. Meer naar het O. eindelijk ligt 
Amratsar of Amritschir met 90000 inwoners. Het is de heilige stad der 
Sikhs, een omstreeks het jaar 1500 gestichte sekte, wier leerstellingen een 
mengsel zijn van de leer van Mahomed en van Brama. 
Van uit Lahore loopt een spoorweg, langs den voet van den Himalaya, 
over Rawal-Pindi en verder naar Peschaiver, een opkomende handels- 
stad met 60000 inwoners en te gelijkertijd een der belangrijkste garni- 
zoensplaatsen van de Britten in Indië. De plaats is uit een krijgskundig 
oogpunt vooral belangrijk om hare ligging aan den ingang van den Kha'ï- 
ber-pas. 
Het hoofdbestanddeel der bevolking van den Pendschab wordt gevormd 
door de Dschats, een krach tigen volkstam, met een kloeke gestalte en echt 
Kaukasische gelaatstrekken. 
De Dschats van Pendschab en het Indusdal , die nooit het Indisch kas- 
tenwezen aangenomen hebben, worden door de Hindoes »Bahekas,” d. i.: 
»buitenwoners,” genoemd en meer of min met verachting beschouwd. 
Behalve Dschats en Hindoes leven er in Fendsehab nog een aantal an- 
dere stammen. Daaronder noemen we nog de Tschangars, wier naam 
reeds eenigszins aan de Zigeuners herinnert, terwijl dit nog veel meer het 
geval is met hun levenswijze. 
Wat hun zeden en gewoonten en hun godsdienstige ceremoniën aangaat, 
zijn die van de Mahomedanen dezelfde als elders, daar ze door den Koran 
bepaald worden. De Hindoe’s daarentegen hebben heel wat meer cere- 
moniën in acht te nemen. Wordt een zoon geboren, dan wordt onmidde- 
lijk de huispriester ontboden om den horoscoop voor den jonggeborene te trek- 
ken, terwijl hij hem na veertig dagen een naam geeft. Tot op zijn vijfde jaar 
wordt het haar van het kind niet gesneden ; dan wordt het gewoonlijk naar Iwa- 
lamuki gebracht, eene heilige plaats, waar vlammen uit den bodem opstijgen, en 
daar wordt zijn hoofdhaar door een Bramaan afgesneden. Op acht tot 
twaalfjarigen leeftijd wordt zijn hoofd nogmaals geschoren ; daarna ont- 
vangt lnj van den Bramaan onderricht in de »Sandhija” en »Gayatri”, en 
ten slotte doet hij hem den heiligen gordel aan. Dan wordt de knaap 
beschouwd mondig te zijn, en nu moet hij de zes plichten volbrengen, die 
den Hindoe zijn opgelegd. Hij moet zijn haar in een knoop midden op 
het hoofd dragen , terwijl al het overige weggeschoren wordt ; hij 
moet een »dhoti” dragen, d. i. een linnen doek, die om de heupen gesla- 
gen wordt , verder een heiligen gordel , een soort rozenkrans en het 
heilige teeken (rood of wit) op het voorhoofd. Is een jongen veertien 
jaar oud geworden, dan trachten de ouders eene vrouw van gelijken stand 
voor hem te vinden. Is dit gelukt en zijn de wederzijdsche families het 
eens geworden, dan heeft de verloving plaats op de volgende wijze. 
De vader van het meisje zendt zes dadels en een roepij ( f 1,20) naar 
het huis van den knaap : dit is een bewijs, dat hij zijn dochter aan hem 
overgeeft. Deze teekens worden gebracht door den huisbarbier. Hierop 
