185 
verzamelen zich de bloedverwanten en een priester vervult eenige gods- 
dienstige ceremoniën. Dan werpt de barbier de dadels en de roepij in 
den schoot van den knaap, maakt met den vinger een teeken op zijn voor- 
hoofd en daarna heeft de felicitatie en een feestmaal plaats. Voor de 
bruiloft worden bruid en bruidegom beiden goed gewasschen en bestreken 
met een mengsel van meel, olie en reukwerken. Die reiniging is heel dik- 
wijls volstrekt niet overbodig. 
Bij de meer gegoeden gebeurt het vaak, dat de bruidegom te paard, 
door zijn verwanten en vrienden begeleid en onder eene oorverscheurende 
muziek, een bezoek brengt aan zijn schoonouders. Dan wordt hij daar be- 
giftigd met een prachtig kleed en een diadeem van goud of zilver. Ver- 
volgens wordt op de binnenplaats van het huis een vuur ontstoken. Vier- 
malen voert daarop een priester de jonggehuwden om het vuur henen. Een 
vrouw, die onder deze plechtigheden trouwt, mag na den dood van haar 
echtgenoot niet hertrouwen. De bruiloftsfeesten duren vier dagen en op 
den laatsten dag wordt het jonge paar met geschenken begiftigd. Die 
bruiloften zijn vooral in de hoogere kasten zeer kostbaar. Of het echter 
waar is , dat sommige Hindoe’s, om de kosten van die bruiloften te ont- 
loopen, hun dochters dadelijk na de geboorte in warme melk verdrinken, 
zullen we in het midden laten. 
De gebruiken der Sikhs zijn geheel anders dan die der Hindoeh’s. Zij 
verwerpen het gezag van de Veda's, de heilige boeken van de laatsten, 
maar nemen voor hun handel en wandel de heilige Grantli tot richtsnoer. 
Bij de Sikhs worden de huwelijken op wat later leeftijd gesloten dan bij 
de Hindoe’s. Hieraan zal het wel hoofdzakelijk toegeschreven moeten 
worden, dat zij een krachtiger menschenras zijn. De echte Sikhs maken 
bij die gelegenheid alleen gebruik van de diensten der Granthi’s, die een 
toepasselijk hoofdstuk uit de Granth voorlezen. De omgang om het brui- 
loftsvuur heeft bij hen niet plaats. De Sikhs snijden noch het hoofdhaar, 
noch den baard af, maar binden het eerste, in een grooten knoop, boven op 
het hoofd te zamen. Zij dragen een eng sluitende broek en een zeer hoogen 
tulband. Evenals de Hindoe’s verbranden zij hunne dooden. 
Zoowel onder de Hindoe’s en Sikhs als onder de Mahomedanen treft 
men een menigte zoogenaamde »fakirs” aan. Dezen leiden een godsdien- 
stig leven op koste van de arbeidende kasten. Zij leven of eenzaam on- 
der boomen en op kerkhoven of op plaatsen , waar de lijken verbrand 
worden , öf wel als monniken in kloosters te zamen , onder een »ma 
hant” of abt. De meesten hunner zijn echte luibakken, die onder het 
mom van godsdienst liever bedelen, dan door arbeid in hun behoeften voor- 
zien. Vandaar dan ook, dat zij veelal de mikpunten van bespotting zijn, 
wat echter niet belet, dat zij gemakkelijk in hun onderhoud kunnen voor- 
zien, inzonderheid door de gunst der vrouwen. 
Ten Z. van Pendschab strekt zich een groote, dorre steppe uit, de laag - 
