192 
In cle bergen, die de vlakte omgeven, leven nog wilde, geheel onafhan- 
kelijke stammen, waaronder de meest bekende zijn : de Garo's , Khasia’s en 
Naga’s. De zeden van den laatsten stam herinneren aan de bloeddorstige Dajaks 
van Borneo. Immers voor een knaap getatoueerd is, wordt hij niet als lid 
der maatschappij beschouwd, doch die plechtigheid mag eerst dan plaats 
hebben, wanneer hij een man of vrouw het hoofd heeft afgeslagen, wat 
dus niets anders is dan het koppensnellen op Borneo. 1 
Ten Z. van de laagvlakte van Bengalen verheft zich het plateau van 
Dekhan tot een gemiddelde hoogte van 600 tot 800 M. De noordrand 
wordt gevormd door liet moeilijk toegankelijke Vindhya-gebergte, welks 
secundaire zandsteen zich tot aan den Tara-pas uitstrekt. Op de zuidelijke 
helling van dit gebergte, dat zich tot een hoogte van 2000 M. verheft, 
ontspringt de Schon, die in noord-oostelijke richting naar den Ganges 
stroomt, en de Nerbadda of Nerboeda , die in westelijke richting stroo- 
mende, zich in den Arabischen zeeboezem ontlast. Evenwijdig met laatst- 
genoemde rivier, maar een weinig zuidelijker, stroomt de Tapty , die zich 
bij Surate in zee ontlast. Het brongebied van deze stroomen is een woest 
hoogland met talrijke ketenen en bergspitsen, een zonderling land, waar 
men vormen uit het planten- en dierenrijk aantreft, die nergens anders 
nevens elkander voorkomen. 
Een zeer schoon landschap is het dal van de Nerboeda. Vooral schoon 
is dat gedeelte der rivier, waar zij, tot op een derde der gewone breedte 
verminderd, tusschen steile wanden van wit marmer voortvloeit. Hier en 
daar loopen zwarte aderen door dit verblindend witte gesteente. Een 
tocht door het Nerboeda-dal is een van de aangenaamste, die men in Indië 
maken kan. Het klimaat is zeer aangenaam en zoowel de menschenwereld 
als de natuurvoortbrengselen zijn in hooge mate belangwekkend. Onder 
de vele boomsoorten moet de Mhowa genoemd worden. De bloemen van 
dezen boom zijn eetbaar en daaruit weet men een geestrijken drank te be- 
reiden, die bij de bevolking zeer gezocht is. Ook gebruiken de Gondhs , 
die pantheïsten zijn, dezen drank voor plengoffers aan hun talrijke góden. 
Deze zonderlinge menschen werden het eerst gebruikt in de kolengroeven 
der Nerboeda en haar zijrivieren, en de moed, waarmede zij in de inge- 
wanden der aarde doordringen, is inderdaad bewonderenswaardig. In dat 
opzicht komt hun pantheïsme hun goed te stade. Van de wieg af aan 
is den Gondh geleerd, dat elke rots, elke rivier, elke grot door een geest 
bewoond wordt, die, wil men geheel en al zeker van hem zijn, verzoend 
en gunstig gestemd moet worden. Dit laatste geschiedt op een zeer een- 
voudige wijze. Hij bestrijkt het gesteente, waarin hij door wil dringen, met 
1. Ausland. 1872. No. 45. S. 1079. 
William Robinson. A descriptive account of Asam London 1841. 8o. P. 335—421. In dit 
werk vindt men een uitstekend goede beschrijving van de Boetia’s, Aka’s, Kapachoren, Duphla's, 
Miri’s, Aboren, Boraboreu, Mishmi’s, Bormishmi’s, Khamti’s, Singfoe’s, Nnga’s, Karcliars, Kliasia’’ 
en Garo ? s. 
