193 
een weinig menie, legt er een handvol rijst en een kokosschaal vol Mho- 
wa-brandewijn voor en dan is de geest zoozeer verzoend, dat hij het zonder 
eenigen toorn aanziet, dat men het gesteente door buskruit laat springen 
en in alle richtingen daarin doordringt om weg te halen, wat den mensch 
nuttig schijnt. 
Tusschen de Nerboeda en de Tapty strekt zich het Maliadeo-gebergte 
uit. Deze berggroep is zeer schoon en staat in liooge mate in een reuk 
van heiligheid. Zij is aan Siwa geheiligd en midden tusschen liooge 
pieken ligt een aan deze godheid gewijde steen, waarheen de Hindoe, min- 
stens eenmaal in zijn leven, een bedevaart moet doen. Het schouwspel, dat 
deze plaats aanbiedt, is werkelijk somtijds in hooge mate belangwekkend. 
Een menschenmassa, even bont als die welke zich aan de beroemde Ghats 
in Benares verdringt, beweegt zich op de naar deze plaats voerende wegen. 
Allen echter naderen van een zelfde zijde, want de andere zijde wordt 
volgens het volksbijgeloof bewaakt en verdedigd door verscheurende dieren, 
kobolts en vreeslijke ziekten. 
Van uit dit punt voert een reis van twee dagen naar de hoogvlakte van 
Petschmarri, die het voorkomen heeft van een net onderhouden Engelsch 
park. Hier vertoonen zich drie groote, op zich zelve staande bergtoppen, 
die bij de ondergaande zon gloeiend rood gekleurd worden, De middelste 
is de piek van Mahadeo, de zetel van de godheid zelve. Ter rechterzijde 
daarvan verheft zich de vierkante Tschauradeo , terwijl ter linkerzijde de 
Dhupgarh, de hoogste top van het hoogland, somber oprijst. De weg 
naar deze bergreuzen loopt langzaam glooiend op, terwijl overal elders het 
plateau een vrij steile helling heeft. De oostelijkste pas wordt nooit door 
eenig lastdier betreden. 
Van deze hoogvlakte geniet men een heerlijk schoon panorama. Rijen 
van boschrijke bergen strekken zich achter elkander uit. Het donkere rood 
hunner zandsteenvormingen steekt sterk af bij het frissche groen der hoo- 
rnen. Vooral aan de oostzijde is het landschap treffend schoon. Daar gaat 
het 620 M. hooge plateau over in een tal van vrij steile terrassen, die 
allen met een dicht woud zijn bedekt. Dit is het groote Salbosch. 
Aan de randen van dit plateau treft men een menigte verschrikkelijke, 
geheimzinnige kloven aan, waaronder vooral de Dschambo-Durp bekend is. 
De grootsche, bijna grenzelooze bosschen worden bewoond door den fleren 
bison en door den »sambar”. den koning van het roode wild. Tijgers ko- 
men op de hoogvlakte zelden voor. Panters daarentegen zeer veel in 
Petschmarri. 1 
De westrand van het plateau van Dekhan wordt gevormd door de groote 
keten der westelijke Ghats, die bij het Rhandesch-dal beginnen en even- 
wijdig met de kust loopen. Onder de vele stompe, sterk getande toppen, ver- 
heft zich de Mahabaleschwar tot een hoogte van 1500 M. boven den spiegel 
der zee. De Ghats bestaan hoofdzakelijk uit gneist. Als alle kustge- 
bergten dalen zij zacht glooiend af naar de landzijde, vrij steil daarentegen 
naar de zijde van de smalle kuststrook. Hier vormen zij een aantal ter- 
rassen, waarop bij een zorgvuldige bebouwing de weelderigste plantengroei 
1. J. Forsijlh. The Highlands of Central-India j notes ou tlieir forests and wild tribes, natural 
history and sports. bondon. 1871. 80 . 
II. 
13 
