203 
hij, zijn de dweepzieke Wahabiten bezig van uit hun hoofdkwartier Patna 
overal oproer te stoken. Dan eens brengen zij den een of anderen bergstam 
in opstand, dan weder preeken zij oproer onder de Sipahi-regementen en 
wekken op tot den »Dsehihad,” d. i. den heiligen oorlog tegen ongeloovigen. 
Tegenover dit alles blijft het Britsche gouvernement niet alleen lijdelijk , 
maar men vindt zelfs Engelschen, die beweren, dat men moet zorgen, dat 
het onderwijs, de rechtspraak en het burgerlijk bestuur der Mahomedaansche 
onderdanen van Groot-Brittanje meer op Mahomedaansche leest geschoeid 
is. Is het nu over het algemeen een nagenoeg onbereikbaar ideaal een 
volk, dat alleen gebogen heeft voor de kracht van het zwaard, door groote 
concessies te verzoenen met het juk, dat hun door hun overwinnaars opge- 
legd is, tegenover Aziaten en Mahomedanen is het eenvoudig waanzin. Zeer 
terecht zegt Vambery : »De eenige concessie, die de Mahomedaansche Hin- 
doess tevreden zou stellen, zou zijn, dat alle Britten tusschen den Himalaya 
en Kaap Comorin onmiddellijk hun koffers pakten en met de eerste scheeps- 
gelegenheid de beste naar Europa terugkeerden. Wil Engeland met zijn 
Mahomedaansche onderdanen in Indië tot een goed resultaat komen, dan 
moet het beginnen met zijn constitutioneele denkbeelden in Europa achter 
te laten en in Azië wat meer Aziatisch zijn. Daarbij moet het nooit over 
het hoofd zien, dat de strijd tegen ongeloovigen de eerste plicht van een 
Mahomedaan is.” Tot zoover Vambery. In zijn door en door degelijke 
studiën over Britsch-Indië bewijst hij zonneklaar, dat de heerschappij der 
Britten in Indië op een ondermijnden en zeer vulkanischen bodem 
rust. 
De Hindoe’s zijn den Britten niet gunstiger gezind, daar de laat- 
sten er steeds naar streven, de macht der inlandsche vorsten meer en meer 
aan banden te leggen. De thans nog bestaande staten in Voor-Indië zijn 
zoogenaamd » beschermde” staten. Alleen de woeste bergvolken zijn wer- 
kelijk onafhankelijk en maken het Engeland vaak lastig genoeg. 
De beschermde staten kunnen gebracht worden tot drie categoriën. 
Vooreerst heeft men de schatplichtige staten, die jaarlijks schatting moeten 
opbrengen aan het Britsche gouvernement, dat zich daarvoor met de zorg 
hunner verdediging belast. In sommige gevallen kan die schatting vervan- 
gen worden door afstand van grondgebied. Deze staten hebben te zamen 
eene bevolking van 20000000 zielen. Wel hebben de Britten geen 
staand leger in de tweede . soort van afhankelijke staten, zooals in de 
eerstgenoemden , maar toch belast Groot-Brittanje zich met de verdediging 
in geval van oorlog, zoodat zij geen eigeu leger hebben. De staten, die in 
deze verhouding tot Engeland staan, zijn 50 in getal en hun aantal inwo- 
ners bedraagt ongeveer 12000000. Ook zij moeten schatting aan het 
Britsche gouvernement opbrengen. Hiervan zijn alleen vrij een groot aan- 
tal zeer kleine, zoogenaamde »verbonden” staten, wier bevolking niet meer 
dan 3500000 zielen bedraagt. 
Al die staten hebben afstand gedaan van hun recht van verdediging en 
van het sluiten van tractaten met andere mogendheden, d. i. zij hebben zich, 
met gebonden handen en voeten, aan de Britten overgegeven, die zich dan 
ook, zoo dikwijls als zij dit in hun eigen belang dienstig achten, in hun 
binnenlandsche aangelegenheden mengen. De Britsche regeering waarborgt 
