210 
zich in ’t minst niet om zijn gezag. Ja zelfs dragen de Singfoe den 
Birmeezen een innigen haat toe en staan tegenover hen in een zeer vijan- 
dige verhouding. 
Nauw verwant met de Singfoe zijn de Kachijen. Volgens Sladen zouden 
zelfs de Singfoe en Kachijen een zelfde volk zijn en ook de laatsten beweren 
dit zelve en noemen zich ook Singfoe. Nu beteekent dit woord eenvou- 
dig mensck, en ’t is opmerkelijk dat vele wilde stammen zich zelven bij dien 
naam noemen. 
Deze stammen , die zich naar het 0. toe tot bij Momein uitstrekken, 
gaan voor woest , bandeloos en verraderlijk door. Sladen beweert van de 
Kachijen , dat zij , wanneer men maar wat slag heeft om met hen om te 
gaan, genaakbaar, handelbaar en volstrekt niet onbevattelijk zijn, ofschoon 
ze niet zijn vrij te pleiten van een zekere mate van listigheid en sluwheid. 
Ze zijn echte handelaars, tuk op gewin. Tegenover vreemdelingen zijn ze 
gastvrij. Hun godsdienst bestaat in de vereering van een aantal goede en 
booze geesten, die zij offers brengen. Bergen en dalen, boomen en rivieren , 
ja zelfs zon , maan en sterren staan onder den invloed dier »nats.” Ook 
gelooven zij zeer sterk aan spoken. 
De Schan-stammen vertoonen in kleeding en taal veel overeenkomst 
met de Chineezen. Zij hebben een eigen schrijftaal, die veel heeft van 
die der Birmeezen. Zij houden zich op hunne bergen hoofdzakelijk be- 
zig met de veeteelt. Jaarlijks brengen zij, in de maanden December 
en Januari, groote kudden sterke poneis op de markten van Maulmein 
en Bangoon. Met goed gevolg leggen zij zich ook toe op de fokkerij van 
olifanten, want deze dieren kunnen in een tammen staat zeer goed voort- 
telen , wanneer ze maar niet overwerkt worden. Verder delven ze ijzer 
uit hunne bergen en zijn ook ver in de kunst om dat te bearbeiden. 
Beroemd zijn de »dahs”, dat zijn een soort van dolkmessen, met een zeer 
lang gevest. 
Zij hebben de gewoonte bijna het geheele lichaam, soms zelfs het gelaat 
te tatoueeren , waarvoor ze een donker blauwe kleur gebruiken. Zij zijn 
Boedhisten en tot dusver zijn nog geen Christen-zendelingen onder hen 
verschenen. Daarentegen zijn R. C. zendelingen werkzaam onder de stam- 
men, die tusschen Thibet, Yunnan en Birma wonen en die in ruimen 
zin nog tot de familie der Schan-stammen belmoren. Die zendelingen 
zijn allen van Frarischen oorsprong en hebben door hun mededeelingen 
veel licht over dit gebied doen opgaan. 
Volgen we thans den Irawaddi in zijn loop naar het zuiden. In deze 
rivier zien wij de kiem van een groot rijk. Zij toch is de grootste stroom 
van Achter-Indië en haar zeer vruchtbaar dal is door meridiaan-ketenen , 
zoowel van de oost- als van de westzijde gesloten. De ontwikkeling van 
dit rijk is echter verstoord geworden door de inmenging der Europeanen , 
daar de Engelschen Birma binnen steeds enger grenzen terugdringen en 
