ö3é 
leiers en de Alfoeren ; die van de laatsten zijn veel meer primitief. De 
Alfoeren toch leven in zeer groote woningen, vervaardigd van bamboes en 
waarvan een tot verblijf dient van vele gezinnen, zoodat een kampong som- 
tijds maar uit een enkele of twee a drie woningen bestaat. Dikwijls zijn 
die woningen op palen gebouwd. 
De meesten dezer stammen zijn ruw, bloeddorstig en oorlogszuchtig. Dat 
toonen zij vooral door hun afschuwelijke gewoonte van koppensnellen. Dit 
bestaat hierin een man, vrouw of kind verraderlijk het hoofd af te slaan. 
Ook oorlogen tusschen de verschillende stammen onderling, oorlogen die 
met een dierlijke wreedheid gevoerd worden, zijn aan de orde van den dag. 
Slechts enkele Dajaksche stammen op Borneo, en in sommige gevallen de 
Bataks op Sumatra, zijn menscheneters. Wat men meer ziet, belmoren ook 
onder de Alfoeren deze stammen volstrekt niet onder de minst ontwikkelden. 
De laatstgenoemden hebben zelfs een eigen letterschrift, eenige literatuur 
en leven onder gekozen dorpsbesturen. 
Al deze stammen zijn heidenen, doch omtrent hun godsdienstige begrip- 
pen bestaat nog de grootste onzekerheid. Zij aanbidden een groot aantal 
goede en booze geesten, die ze door het brengen van offers gunstig trachten 
te stemmen. Vele stammen erkennen bovendien een opperwezen, dat zich 
echter met het geschapene niet bemoeit. 
Het derde ras, dat den Archipel bewoont is dat der Papoea’s of Negritto’s. 
Zij worden ook wel Austraal-negers genoemd. Toen namelijk de Luiros 
het eiland Nieuw-Guinea ontdekte, vond hij tusschen de bewoners daarvan 
en de negers op de kust van Guinea in Afrika zooveel overeenkomst, dat 
hij het eiland bovengenoemden naam gaf. Toch vormen ze een geheel 
ander ras. 
Ze wonen op Nieuw-Guinea en de Papoea-eilanden, misschien ook in de 
onbekende binnenlanden van Halmaheira. 
Ze zijn over het algemeen tenger van lichaamsbouw, klein van gestalte, 
doch goed gespierd, hebben kroeshaar en een rosachtig zwarte of roetkleu- 
rige huid. Het voorhoofd is vrij hoog, de neus in het midden ingedrukt, 
met een stompen, opgewipten top ; de mond steekt sterk vooruit en de 
lippen zijn dik. 1 
Het oordeel over dit ras is zeer uiteenloopend. Volgens sommigen zijn 
ze onvatbaar voor eenige ontwikkeling, terwijl anderen beweren dat ze in 
dat opzicht boven de Maleiers staan. Daf het eei’ste oordeel v. at bar is, 
blijkt uit het feit, dat enkelen hunner, die langs de kust wonen en een 
weinig ruilhandel met de Maleiers drijven, niet alleen de kleeding der 
laatsten hebben aangenomen, maar ook tot huu godsdienst — den Islam — 
bekeerd zijn. Velen beweren, dat ze in hooge mate schuw zijn, zoo zelfs, 
1. De Hollander. Aardrijksbeschrijving van Nederl. O. 1 
