251 
der ketenen bedraagt 1000 — 1300 M., terwijl enkele toppen, waaronder 
vulkanen, tot 2750 M. stijgen. De gemiddelde temperatuur bedraagt 21° R„ 
en de uitersten zijn 19° en 23°. De atmospheer is vochtig en groote ri- 
vieren en meren besproeien de uitgestrekte vlakten. In waarheid staan 
deze eilanden op een lijn met de meest gezegende streken der aarde, zooals 
Brazilië, Java en Ceylon. 
De vei’scheidenheid in plantvormen is ongelooflijk groot. Dezelfde bosschen 
bestaan in de lagere deelen uit palmen, in de hoogere uit naaldboomen 
en langs de rivieren strekken zich prachtige casuarina-wouden uit. De 
steden en dorpen liggen, te midden van het frissche groen der rijstvelden, 
half verscholen achter bosschen van kokospalmen en alle boomen in de 
wouden en alle struiken in de tuinen tooien zich met de prachtigste 
bloemen. 
En die talrijke kleurschakeeringen, die men in de planten- en dieren- 
wereld waarneemt, worden ook door de menschen nagebootst. Ook zij 
zoeken zich met de grilligste kleuren op te schikken. Dat alles doet ech- 
ter het oog niet onaangenaam aan, maar is veeleer in harmonie met de 
volheid des lichts, dat de zon de aarde toezendt. 
Maar ook hier loert de giftige slang onder de schoone bloemen en be- 
halve dat is het er ver van af, dat de mensch een ongestoord geluk , een 
kalmen vrede genieten zou. Vreeslijke ziekten — inzonderheid pokken en 
cholera — richten in steden en dorpen verwoestingen aan ; zwermen van 
sprinkhanen, die bij hun nadering het zonlicht onderscheppen, vernielen in 
weinige oogenblikken den oogst en hebben hongersnood in hun ge- 
volg. Bij de wisseling der moessons vallen stortregens neder en doen 
verschrikkelijke overstroomingen ontstaan. En gelukt het al den inboorling 
zich tegen dezen te beveiligen, onmogelijk is hem dit tegenover aardbevin- 
gen, die zijn schamele woning ineen doen storten, of tegen de uitbarstingen 
van vulkanen, die alles met een dikke aschlaag bedekken. 1 
Het hoofdbestanddeel der inheemsche bevolking wordt gevormd door de 
Tagalas. Doch ook andere stammen komen er voor. Daaronder noemen 
we in de eerste plaats de Aëta’s , Ita’s of Negritto's. Dezen leven, ten ge- 
tale van 25000, op de eilanden Luzon , Negros , Panay, Mindoro en Min- 
dtanao en behooren ongetwijfeld tot het ras der Papoea’s. 
Verder vinden we op Luzon, in het noord-oostelijk bergland, den ge- 
mengden stam der Iraya’s. Een deel daarvan — ■ de Catalanganas — zijn 
ontstaan uit de vermenging van Tagala’s en Chineezen, terwijl de overigen 
van Tagala’s en Negritto’s schijnen af te stammen. In het W. van Luzon 
wonen de Tlgorroten , een mengsel van Tagala’s, Chineezen en Japannee- 
zen; in de oostelijke gebergten vinden we de IJloengoeten of IJlongoten, een 
woesten Talaga-stam, van onbekenden oorsprong. De Manobo’s eindelijk, die 
1. Dr. C. Semper. Die Phillippinen und ilire Bewobner. Würzburg. 1869. 80. S. 3 — 5. 
