268 
Volgens bovengenoemden Italiaanschen reiziger onderscheidt zich Mekinet , 
de derde residentiestad, in meer dan een opzicht, gunstig van Fez. Het is 
een lichte en vroolijke stad, die een zeer aangenamen indruk maakt. De 
straten zijn wel is waar vol bochten, maar over het algemeen breed en 
luchtig. De huizen zijn niet hoog en evenmin de muren, die de tuinen 
omgeven, waardoor men een blik in die tuinen zelven werpen kan. Bo- 
vendien verheffen zich niet alleen in de tuinen, maar ook op de straten 
en pleinen, hooge, schaduwrijke hoornen. Overal ademt men frissche lucht 
in en over de geheele plaats ligt een zekere landelijke stilte, die zeer wel 
past bij deze plaats, die wel achteruit gegaan, maar volstrekt niet ver- 
vallen is. 
Het paleis van den goeverneur is een groot, monumentaal gebouw, rijk 
voorzien van mozaïk. 
Marokko of Marokesch is in aantal bewoners, omstreeks 50000, de 
tweede stad van het rijk. Zij ligt aan de Wadi Tensift, nagenoeg aan den 
voet van den Atlas. Slechts zelden werd deze stad door Europeanen be- 
zocht. Gerard Rohlfs vertoefde er twee dagen en durfde zich, uit vrees 
voor herkenning, alleen des avonds op straat vertoonen. In 1872 zijn Dr. 
von Fritsch en Dr. Nein er geweest. Zij vonden daar een zeer gastvrije, 
vriendschappelijke ontvangst. In tegenstelling met Fez, heeft Marokko, 
behoudens enkele uitzonderingen, slechts huizen met één verdieping en 
vaak worden de straten door groote, sierlijke tuinen omzoomd. Alleen in 
het centrum van de stad, waar de winkels gevestigd zijn, zijn de straten 
eng. Marokko heeft weinig opmerkenswaardige gebouwen ; het paleis van 
den sultan kenmerkt zich meer door grootte dan door pracht of sierlijkheid. 
Behalve de drie genoemde hoofdsteden, bezit Marokko nog eenige niet 
onbelangrijke havenplaatsen. Daaronder moeten genoemd worden de steden 
Ceuta en Melïlla , die echter in het bezit van Spanje zijn, Taviger met 
20000 inwoners, El-Arisch, Rabot , Asamor en Mogador. Al die steden 
hebben — zooals trouwens met geheel Marokko het geval is — een zeer 
gemengde bevolking, bestaande uit Arabieren, Berbers, Joden en negers. 
Het hoofdbestanddeel wordt gevormd door de afstammelingen der oude 
Numidiërs, die tot 1050 nagenoeg de eenige bewoners van het noordelijk 
deel van Afrika waren. Eerst sedert dien tijd kwamen de Arabieren 
en brachten er den Islam, met al de hervormingen en veranderingen, die 
daarvan het gevolg waren. 
Intusschen zijn de bestanddeelen, waaruit in Marokko de bevolking is 
samengesteld, zeer verschillend in belangrijkheid. De Berbers zijn niet al- 
leen het talrijkst, maar hebben ook verreweg het grootste gedeelte van het 
land in bezit genomen. Alleen in de groote steden en haar omtrek vor- 
men de Arabieren de overhand, doch overal elders komen ze alleen spora- 
disch voor. Men kan ongeveer aannemen, dat 4 / 5 van den bodem door 
Berbers, % door Arabieren is bezet. 
In Marokko heeft zich de oorspronkelijke Berberbevolking niet met de 
Arabieren vermengd. Wel komen somtijds in de steden huwelijken tus- 
schen beide stammen voor, maar behoudens die uitzondering , staan de 
beide volken nog even vreemd tegenover elkander als tijdens den eersten 
inval van de Arabieren. De Berbers spreken de Tamasirht - of Schellak - 
