270 
Over het algemeen houden de bewoners van Marokko vast aan de be- 
snijdenis, ofschoon men er niet zoo aan hangt als elders. Bij sommige 
Berberstammen is deze gewoonte zelfs in het geheel niet in gebruik. 
Verder hebben de Berbers eenige eigenaardigheden behouden, die men 
bij de Arabieren niet vindt. Zoo eten alle bewoners van het Rifgebergte 
het vleesch van het wilde zwijn, in weerwil van het verbod van den Ko- 
ran. Ook rekenen de eersten bij zonnemaanden en hebben daarvoor de be- 
namingen der Europeanen behouden. Zelfs hebben de Arabieren, die ten 
zuiden van den Atlas wonen, die tijdrekening aangenomen. 
De levenswijze van beide stammen is aartsvaderlijk. Familienamen, in 
den zin, waarin wij dat bedoelen, hebben zij niet. Men kent alleen stam- 
namen en individueele eigennamen. Gewoonlijk voegt men den naam van 
zijn vader of grootvader aan den stamnaam toe. Bij de Arabieren treft 
men bijna uitsluitend namen aan, die aan den Koran of aan den Bijbel 
ontleend zijn, doch ook in dezen zijn de Berbers niet gevolgd, maar heb- 
ben de oude heidensche namen behouden, Bubo, Roelo, Assa, enz. 
Van een eigenlijke opvoeding der kinderen is geen sprake. Gewoonlijk 
vertoeven zij de twee eerste jaren van hun leven op den rug hunner 
moeder en verder wordt hun opvoeding voltooid in een soort van scholen, 
die men in elk dorp — Tschar, Duar, Ksar — vindt. Aan het hoofd 
van zulk een inrichting staat een Thaleb of Fabi. Intusschen brengen de 
kinderen het gewoonlijk slechts zoover, dat zij eenige verzen van den Ko- 
ran van buiten kennen. Aan lezen en schrijven waagt zich maar eens 
een enkele overvlieger. 
Zijn ze wat grooter geworden, dan staan de dochters hare moeders bij 
in de bereddering van het huishouden ; de knapen hoeden het vee, gaan 
gedurende den zaai- en oogsttijd mee naar het veld en brengen verder 
hun tijd door met een zalig niets doen. Tabak is algemeen in gebruik, 
doch zij gebruiken het slechts met mate. Opiumschuivers vindt men alleen 
in de oase van Toeat. Daarentegen wordt er veel wijn gedronken, vooral 
in den oogsttijd. Want Marokko is buitengewoon rijk aan wijngaarden en 
het beeld, dat Rohlfs ons geeft van de zwelgerij, waaraan de Marokkanen 
zich in dat opzicht overgeven, is weinig vleiend. Over het algemeen ken- 
merkt zich de bevolking van Marokko door een zekere ruwheid. Slechts 
zelden neemt men zachtheid waar of blijkt van edele gevoelens. Bij de 
Berbers, die de noordelijke hellingen van den Atlas bewonen, gaat die 
ruwheid zelfs in dierlijkheid over. 1 
We lasschen hier de beschrijving in, die Edmondo de Amicis van de 
Marokkaansche duars geeft. »Een duar bestaat gewoonlijk uit 10, 15, 
hoogstens 20 gezinnen, die meestal aan elkander verwant zijn. Intusschen 
heeft elk gezin zijn eigen tent. Die tenten zijn zoo opgeslagen, dat ze op 
een afstand van omstreeks 30 schreden in twee evenwijdige rijen geplaatst 
zijn. Ze hebben allen nagenoeg hetzelfde voorkomen. Ze bestaan uit een soort 
van linnen van een zwarte of donkerbruine kleur, dat geweven is uit kameel- 
haar of uit de vezels van den dwergpalm gespannen over een dwarsbalk, 
die op twee rechtop staande palen rust. Hun vorm is dus nog juist dezelfde 
als die van de tenten der Numidiërs, die Sallustius vergelijkt met een 
1. G Rohlfs. Mein ersle Aufenlhalt. enz. S. 50—74. 
