274 
lbouwing geschikte land tot het y>telV' beperkt is, en dit beslaat slechts 
een betrekkelijk smalle strook. Het totaal aantal der bewoners stijgt zeker 
niet boven 2500000 en de Europeanen buiten rekening gelaten, is die be- 
volking uit dezelfde elementen saamgesteld als in Marokko. Weinig be- 
langrijk zijn de joden, die in alle steden des lands gevonden worden en de 
negers, die er zich sedert 1848 hebben neergezet. Ook bier vinden we 
weder de Berbers als de oorspronkelijke bevolking, ofschoon ze tegenwoordig 
door de Arabieren in aantal overtroffen worden. Beide stammen staan ta- 
melijk vijandig tegenover de Europeanen, die zich nagenoeg uitsluitend in 
bet teil en in de steden gevestigd hebben. Het aantal Europeanen kan 
op ongeveer 250000 worden opgegeven, voor de helft Fransehen. 
Onder de overige Europeesche nationaliteiten zijn de Spanjaarden, Mal- 
theezers en Italianen het meest vertegenwoordigd. De Duitschers gaan in 
de laatste jaren sterk achteruit. In 1851 toch telde men 2660 Duitschers 
in Algerië; in 1855 was dit getal tot 6040 gestegen; in 1862 bedroeg het 
nog 5830; in 1866 , 5436 en in 1872 nog slechts 4933. En dat die 
achteruitgang niet verklaard kan worden uit een afnemende landverhuizing 
alleen, kan blijken uit een onderzoek naar de verhouding tusschen de ge- 
boorten en sterfgevallen bij de verschillende nationaliteiten. Tusschen de 
jaren 1853 en 1856 stierven, op 1000 personen, bij de Duitschers 56, bij 
de Fransehen 47.5, bij de Spanjaarden, Italianen en Maltheezers 30 menschen. 
Gedurende datzelfde tijdvak werden geboren : bij de Duitschers 31, bij de 
Italianen 38.5, bij de Fransehen 41, bij de Maltheezers 44 en bij de Span- 
jaarden 47.5 kinderen op de 1000 menschen. Ook sedert dien tijd is de 
verhouding tusschen geboorten en sterfgevallen bij de Duitschers het on- 
gunstigst gebleven. Daaruit volgt, dat de Duitsche nationaliteit in Algerië 
betrekkelijk spoedig geheel verdwijnen zou, zoo ze niet door landverhuizing 
versterkt werd. 1 Na den Fransch-Duitschen oorlog heeft het Fransche goever- 
nement, op voorstel van Dr. Warnier, die zich ten opzichte van Algerië 
zeer verdienstelijk heeft gemaakt, 100000 hectaren land ter beschikking 
van landverhuizers uit Elzas-Lotharingen gesteld. Bovendien trok het 
millioenen uit om de vestiging aldaar gemakkelijk te maken. Toch is geen 
gunstig resultaat bereikt en tal van hen, die zich in dat gebied vestigden, 
zijn als slachtoffers van het Afrikaansche klimaat gevallen. Het best van 
allen schijnen de Spanjaarden dit te kunnen verdragen en de door hen be- 
bouwde gronden zien er dan ook verreweg het voordeeligst uit. Trouwens, 
het ware koloniseeren bestaat ook hier in het ontginnen van woeste streken 
en daartoe laten noch de Fransehen, noch de Elzas-Lotharingers zich vinden. 
Dezen geven de voorkeur aan vruchtbare streken, die aan de Arabieren 
ontnomen zijn, om die door Spaansche daglooners te laten bewerken en 
met rogge en tarwe te bezaaien, terwijl zij zelven een weelderig leven leiden. 
Intusschen merkt men bij alle Europeanen — misschien met uitzondering 
van de Spanjaarden — een buitengewoon groote sterfte onder de kinde- 
ren op. 
® Wie Algerië gezien heeft”, zegt Hans Wachenhusen , »weet, dat met 
uitzondering van eenige weinige boomgaarden en oasen, alles woestenij is, 
en wel een woestenij in den zin zooals wij dat begrijpen. Men stijge aan 
1. Allgeni. ZeituDg. la August. 1876. 
