279 
m 
IMS. 
De kleinste der drie op de westelijke helft van Afrika’s noordkust gele- 
gen staten is het regentschap Tunis, dat zoowel ten opzichte zijner natuur- 
lijke gesteldheid als van zijn bevolking niet verschilt van het naburige 
Algerië. In naam aan de Porte onderworpen, is deze staat in werkelijk- 
heid te eenenmale onafhankelijk. Aan het hoofd der regeering staat een 
Bey. 
De oppervlakte van Tunis bedraagt 118400 □ km., de bevolking 
2000000 zielen : Berbers of Kabijlen, Arabieren, Kulugli’s, een bastaardras, 
ontstaan uit de vermenging van Turken en Mooren, Joden en enkele Ne- 
gers. Al die stammen van geheel verschillenden oorsprong dragen elkan- 
der slechts verachting en haat toe en leven geheel afgescheiden van elkaar. 
Zoo huwen de Mooren, hier Hadars genoemd, slechts onder elkander en 
nimmer heeft er eene verbintenis plaats tusschen hen en de nomadiseerende 
Arabieren, waarvan er trouwens slechts weinigen in Tunis voorkomen. De 
zelfde antipathie bestaat tusschen Arabieren en Kabijlen ; evenzoo leven 
de Joden slechts onder elkander voort en onderhouden alleen handelsbe- 
trekkingen met de overige nationaliteiten. 
In hun kleederdracht wijken de Joden van Tunis geheel af van die van 
Algiers en Marokko. De harde, met elkaar vloekende kleuren hunner 
kleeding, die volgens hen van de Israëlieten uit de tijden der aartsvaders 
overgenomen is, wekt de verbazing van eiken vreemdeling. Uit een moreel 
oogpunt staan de Joden ook al niet hooger dan de in Tunis wonende Fran- 
ken, die volstrekt geen voorbeelden van eerlijkheid en rechtschapenheid 
zijn. Sedert het hun toegestaan is buiten hun ghetto, hier »hara” ge- 
naamd, te wonen, gaan de Joden sterk vooruit, zoowel in welvaart als 
in aantal. 1 
De bewoners van Tunis leggen zich slechts weinig op den landbouw toe, 
waarvoor hun land juist zeer geschikt is. Daarentegen geven zij zich veelal 
af met ooftteelt, terwijl de opbrengst hiervan niet buitengemeen groot is. 
Olijfboomen vindt men vooral in het meer noordelijk gebied, verder in 
Susa en Gaffa, dadelpalmen (phoenix dactylifera) groeien in heele wouden 
in de zuidelijke deelen des lands, het zoogenaamde Riled-ul-Dzjerid , d. i. 
sdadelland”. Ook veeteelt wordt met goed gevolg beoefend. Wat de nij- 
verheid aangaat, ofschoon deze hier en daar in de nabijheid van de kust 
gevonden wordt, staat ze toch over het algemeen niet op een hoogen trap. 
Ze levert zijden stoffen, burnoe’s, roode mutsen van Fez, grove en fijne 
wollen stoffen en beroemd aardewerk. Handel wordt gedreven met Mar- 
1. Globus XXIX. Bad. S. 86, 
