280 
seille, Genua, Livorno en de Levant. Het middelpunt van den handel is 
Tunis , de in de nabijheid van de puinhoopen van het oude Karthago gelegen 
hoofdstad en tevens de eenige stad des lands, die eenige belangrijkheid heelt. 
Deze stad, die nog een geheel oostersch voorkomen heeft, heeft 100000, 
volgens anderen 150000 inwoners. Dat de opgaven zoozeer uiteenloopen, 
moet vooral daaraan worden toegeschreven, dat het houden van een volks- 
telling onder de Arabieren nagenoeg onmogelijk is, daar dit in strijd is 
met hun zeden, als grijpende te veel in het private leven. Men kan dus 
alleen schatten. Onder de bevolking komen 30000 Joden en 11000 Eu- 
ropeanen voor. De stad ligt aaneen ondiepen zeeboezem, Bahira genoemd, 
en is aan de landzijde door een sterken muur omgeven, waarin negen 
poorten zijn aangebracht. Daarbinnen bevindt zich nog een tweede muur 
met zeven poorten, die de binnenstad omgeeft. Tusschen beide muren 
liggen de voorsteden Bab Suijga en Bah Dschesira. In laatstgenoemde 
liggen het tolhuis en het zeekantoor. 
Groote pleinen vindt men in Tunis slechts weinig. De straten, die 
gewoonlijk met een bonte menigte opgevuld zijn, zijn bijna zonder uitzon- 
dering nauw, krom en hoekig. Geen bordje op straat of huis komt den 
vreemdeling te hulp en des nachts moet men zich met een lantaarntje 
behelpen, daar er van verlichting geen sprake is. Dat neemt echter 
niet weg, dat men alle straten zonder eenige vrees kan doorgaan. Ver- 
grijpen tegen de algemeene veiligheid komen weinig voor en voor zoo 
ver ze nog voorkomen, moet men ze niet op rekening van de goedhartige 
Afrikaansch-Mahomedaansche bevolking stellen, maar veelmeer op die van 
de Christelijk-Europeesche. Inzonderheid de Sicilianen, die hier in zeer 
grooten getale voorkomen, hebben een vrij slechte reputatie. 
Om op de straten terug te komen, zij nog medegedeeld, dat ze grootendeels 
ongeplaveid en slecht onderhouden zijn. Daarbij zijn ze niet alleen nauw, 
maar bovendien worden zij nog enger door de groote hoopen vuilnis, die 
den weg versperren en door niemand worden weggeruimd. Men kan zich 
dus voorstellen, wat afzichtelijke modderpoelen het worden als het eenigen 
tijd geregend heeft. Iets beter is het in het kwartier der Europeanen, 
maar toch altijd nog zoo, dat men er niet dan met de grootste behoed- 
zaamheid rijden kan. 
Op de straten zien slechts weinige vensters uit en die weinigen zijn 
nog van dicht traliewerk voorzien. Hierop maken alleen een uitzon- 
dering een paar voor Europeesche reizigers bestemde logementen, de hui- 
zen der consuls en van andere Europeanen, die in Tunis wonen. 
Vroeger was den Christenen en Joden een afzonderlijk kwartier ter be- 
woning aangewezen. De vrijzinnigheid van het tegenwoordige goeverne- 
ment heeft die bepalingen afgeschaft, maar al wordt ze ook niet meer voor- 
geschreven door de wet, toch is de afscheiding nog wel degelijk blijven be- 
staan. In de voorstad Bab Dschesira wonen hoofdzakelijk Mooren, en wel 
meestal Mooren uit den minderen stand. Hier vindt men alle zoogenaam- 
de »saks”, d. z. plaatsen, waar allerlei artikelen vervaardigd en te koop 
aangeboden worden, zooals pantoffels, lederwaren, eetwaren, enz. Of wel 
de ambachtslieden voeren er hun bedrijf uit en tal van gedienstige geesten 
wachten op een gelegenheid, om een kleinigheid te verdienen. 
