287 
b. v. maakte op Roblfs den indruk, van een plotseling gestold zeevlak. 
Sommigen dier sebkka’s hebben een zeer aanzienlijke uitgestrektheid en 
somtijds liggen daarin een menigte oasen, als eilanden in een zee. Ook in 
het Atlas-gebied treft men dergelijke sebkha’s aan. Daar dragen zij den 
naam van » Scliott .” 
Het klimaat van de Sahara wijkt af van dat van alle overige deelen der 
aarde. De buitengemeene droogte van de lucht is echter niet uitsluitend 
een gevolg van den dorren bodem, maar ook vooral van de heerschende 
winden. We weten reeds , dat over het algemeen de oostenwinden 
aldaar de heerschende zijn. Dezen nu zijn geen water aanbrengende 
zeewinden, maar landwinden, die reeds over het vasteland van Azië ge- 
streken hebben. Maar ook al waait een enkele maal een westenwind 
uit den Atlantischen Oceaan, dan nog is de van den bodem opstijgende 
warmte zoo groot, dat de wolken onmiddellijk uit elkaar gedreven worden 
en regenvorming belet wordt. 
Die oostelijke luchtstroom, die over de Sahara waait, wordt somtijds in 
een zuidelijke veranderd, steekt dan de Middellandsche zee over, waait als 
Sirrocco in Italië en als Föhn in Zwitserland en heeft de gletschers op de 
Alpen tot hun tegenwoordige afmetingen teruggebracht. Somtijds steken 
in de Sahara verschrikkelijke stormen op, die den naam dragen van '»GeblVs > \ 
Gewoonlijk kondigt zulk een gebli reeds van te voren haar komst aan, 
doordien de zon een donkerroode tint aanneemt, en vooral is dat des mor- 
gens het geval, wanneer zij nog hoog aan den hemel staat. Vervolgens 
nadert een verschrikkelijke zandwolk en hult alles in een nachtelijk duister. 
Niets kan weerstand bieden. Al zijn ook de tenten met ijzeren pennen 
bevestigd, toch worden ze uit elkaar gescheurd en neergeworpen. Verba- 
zende steenen worden meegevoerd en het schroeiend heete zand zelf ver- 
oorzaakt, wanneer het met de huid in aanraking komt, een smartelijke 
prikkeling. Instinctmatig keeren menschen en dieren zich van den storm 
af. De kameelen houden stil, zonder daartoe het teeken af te wachten en 
knielen op den bodem neder, de paarden zoeken angstig hulp bij de men- 
schen en men kan niets anders doen, dan met geduld het einde van den 
woedenden orkaan afwachten. 
Gewoonlijk duren die orkanen, die de lucht met een snelheid van min- 
stens dertig meters per seconde voortjagen, eenige uren, hoogstens een 
halven dag. Dat ze eenige dagen achtereen waaien, komt wel is waar voor, 
doch slechts bij hooge uitzondering. Nergens op aarde is men in de ge- 
legenheid zooveel wervelwinden waar te nemen, wegens het stof dat ze 
met zich voeren. Kleinere windhoozen ziet men dagelijks. Dezen hebben 
gewoonlrjk den vorm van een omgekeerde Rijn wij nflesch van 7 — 16 M. 
lengte. De grootere zijn soms verscheiden honderden meters hoog en gaan 
met verbazende snelheid vo ort. 
