295 
N. naar het Z. uit over een lengte van 300 km., van het W. naar het 
O. over een lengte van 160 km. en bevat 3 — 400 kleine plaatsen. Het is 
geheel en al afhankelijk van het verkeer met Algerië, want vandaar ont- 
vangt het granen, vleesch en wol. 
De confederatie , als men de groep van oasen, die Toeat vormen , al- 
thans zoo noemen wil , heeft geen bepaald opperhoofd en evenmin een 
centrale macht, die algemeen erkend is. Elk vlek heeft zijn eigen en vaak 
zeer eigenaardig bestuur. In de door Berbers bewoonde streken vindt men 
zeer demokratische plaatselijke besturen, in de Arabische dorpen rust de 
macht in handen van edelen of marabouts ; daar, waar het neger-element 
den boventoon voert, bevindt zich het gezag in de handen van enkele wei- 
nigen. Over het algemeen zijn deze oasen sterk, ja zelfs min of meer 
overbevolkt ; vandaar dat er een vrij sterke landverhuizing waargenomen 
wordt. De bewoners er van zijn wijd en zijd verspreid; men treft ze aan 
in Timboektoe, Aghades, Ekat, Ghadames, Tripolis, Tunis, Tlemsen , in 
het westelijk deel van de Sahara en in alle grootere steden van Marokko. 
De tot dusver genoemde oasen liggen allen in een nagenoeg rechte lijn, 
van Biskra in zuid- westelijke richting getrokken. Maar ook ten Z.O. van 
deze plaats vinden we een aantal oasen, waarvan Ghadames of Rhadames 
de belangrijkste is. Zij ligt in den zuid-oostelijken uithoek van Algerië, doch 
erkent het gezag van den Bey van Tripolis. Eenige jaren geleden werd 
Ghadames, van Toegoert uit, bezocht door den Pranschen reziger Victor 
Largeau. Hij volgde vooreerst de uitgedroogde bedding van een voorma- 
lige rivier, de lghargar, waarvan hij den sterk kronkelenden loop bepaalde. 
Hij merkte tevens op, hoe op verscheiden punten deze uitgedroogde bed- 
ding door zandduinen is opgevuld, van welke sommigen zich verheffen tot 
een hoogte van 150 M. Largeau verliet de bedding van den lghargar 
en wendde zich in zuid-oostelijke richting naar de zoutwaterbronnen van 
Haszi-Botin. Steeds een zuid-oostelijke richting volgend, trok hij gedu- 
rende tien dagen door een landstreek, die zelfs de Schaamba nauwelijks 
durven betreden. Zij is bedekt met hooge bergen van roodachtig zand, 
dat ontstaan is door de verwering van ij zerh oudenden zandsteen, waaruit 
de oostelijke vlakten bestaan. Enkele kudden antilopen en gazellen grazen 
de armelijke struiken af, die tusschen die zandheuvels groeien. 
De Ghadameezen of Rhadameezen maken een onderdeel uit van dien Ber- 
berstam, die de Arabische aardrijkskundigen met den naam »Molathemin” 
aanduiden. Die naam beteekent »de gesluierden” en zij danken hem aan 
hun gewoonte om het gelaat met een doek te omwinden , een gewoonte, 
die men ook bij de Toearegs terug vindt. Overigens wijken zij in alle opzich- 
ten van de laatsten af, door afstamming, in spraak, in kleeding, in levens- 
wijze en ook door hun buitengemeene geschiktheid voor handel en nijverheid. 
Het voorkomen der stad Ghadames beantwoordt, volgens Duveyrier, ge- 
heel aan den rijkdom, intellectueele ontwikkeling en moraliteit harer han- 
deldrijvende bevolking. De huizen zijn luchtig en ruim gebouwd, wit ge- 
pleisterd en bestaan dikwijls uit verscheidene verdiepingen. De straten 
zijn bijna allen overdekt om de bx’andende zonnehitte zooveel mogelijk te 
weren. In de voornaamste straten vindt men een aantal stalletjes, waarop 
de eerste levensbehoeften ten verkoop worden aangeboden. 
