304 
Op eenige kilometers afstand van Dakar ligt, aan het begin van een diep 
in het land dringende bocht, de versterkte haven Gorée, een klein rotsei- 
land van bazalt. Deze stad met ruim 3000 inwoners heeft een netter 
voorkomen en is meer beschaafd dan Dakar. Het voorkomen van de laatst- 
genoemde plaats is tamelijk zonderling. Tusschen de huizen en hutten in 
vindt men groote open plekken, die in den regel gevuld zijn met allerhande 
vuil en afval. De hutten der inboorlingen, die in een afzonderlijk stads- 
gedeelte wonen, staan zeer dicht op elkander en vormen op zich zelve 
staande groepen van omstreeks 50 hutten, die door een uit bamboes be- 
staande schutting omgeven zijn. Die hutten hebben een hoogte van 4 a 
5 M., bij een lengte en breedte van 3 M. ; zij hebben ongeveer den vorm 
van hooirooken. Zulk een hut, die uit een enkel vertrek bestaat, wordt 
in den regel door vier of vijf personen bewoond. Alle huislijke werk- 
zaamheden hebben buiten ’shuis plaats. Yeelal vindt men tuintjes om 
die hutten henen en hierin strekken inzonderheid de oleanders met hunne 
purperkleurige bloemen tot sieraad, evenals de hier veelvuldig voorko- 
mende trompetboom. 
Langs de wegen groeien cactusplanten in het wild. Het is echter raad- 
zaam dezen niet aan te raken en haar schoone , gele bloemen niet te 
plukken, vooreerst om de menigte kleine, maar zeer scherpe stekels en ten 
tweede, omdat ze in den regel wemelen van ongedierte. 
Onder het twintigtal steenen gebouwen, die de roem van de stad uit- 
maken, komen vier zoogenaamde hotels voor, die de weidsche namen dra- 
gen van »Hötel de France’’ , »Hötel des Messageries/’ enz. In den 
regel treft men er een biljartkamer aan. Aan die hotels zijn tevens 
winkels verbonden , waar men alles kan krijgen , wat het hart be- 
geert, zoowel strooien hoeden en zijden kleederen als een stuk kaas 
of vet. De eigenaars zijn Franschen, de bedienden echter negers. Tegen 
den avond ziet men de laatsten om een kolenvuur neder liggen, om hun 
gewoonlijk uit mais gebakken brood te eten. De kinderen loopen geheel 
naakt, doch zijn niet alleen met een tal van amuletten, maar ook met 
sieradiën, zooals glaspaarlen en dergelijken omhangen. Maar zoowel vol- 
wassenen als kleinen zijn zoo door en door smerig, dat het maar raadzaam is 
te zorgen, dat men met hen niet in aanraking komt, om niet begiftigd te 
worden met exemplaren van het zeer talrijke geslacht pediculus. De vrou- 
wen dragen hare kleine kinderen steeds bij zich en wel op zulk een wijze, 
dat de beentjes der kleinen om hare heupen geslagen worden. Dan is al- 
leen het hoofd van het kind zichtbaar, terwijl het overig gedeelte van het 
lichaam bedekt is door den draagdoek, waarvan de uiteinden op de borst der 
moeder in een knoop saam gebonden zijn. Zuigelingen worden op dezelfde 
wijze op de borst gebonden, zoodat het kind ad libitum voedsel tot zich ne- 
men kan. Met deze aanhangsels beladen, verrichten de moeders al hare werk- 
zaamheden, zonder zich verder om de kleinen te bekommeren. Slechts 
zelden evenwel hoort men de laatsten schreien en het schijnt dus wel, dat 
zij zich in die zonderlinge positie ten volle op hun gemak gevoelen. 
Over het algemeen hebben zoowel mannen als vrouwen weinig schoone 
gelaatstrekken, doch goed gevormde ledematen en velen zijn krachtig ge- 
spierd, maar ook vaak afzichtelijk mager. 
