305 
Geeft men de vrouwen eenige kleine muntstukken, clan dansen zij met de 
meest mogelijke bereidwilligheid haar nationale dansen. Een harer slaat er 
lustig op los op een omgekeerde kurbischaal, terwijl de overigen onder 
de zonderlingste gebaarden en met verwringing van haar ledematen rond- 
springen. Daarbij doen zij een soort van gezang hooren, voor zoover al- 
thans de eentonige herhaling van twee of drie woorden op dien naam 
aanspraak kan maken. De dans zelve draagt den naam van ^tam-tam " ; 
ze dansen hem ook, wanneer ze haar vreugde of dankbaarheid voor eenig 
geschenk te kennen willen geven. 
»Naar het schijnt/’ zegt Oscar Canstati , aan wien we ook het boven- 
staande ontleenen, »is de liefde van de ouders tot hun kinderen niet bui- 
tengewoon groot. Althans een moeder bood ons haar kleinen knaap te 
koop aan voor den billijken prijs van twee franken. Wij bezochten ook de 
markt, die dagelijks gehouden wordt, midden in Dakar op een zandeilanu, 
want ik weet voor deze plaats geen anderen naam te bedenken. Een 
twintigtal vrouwen en jongens zaten daar op de hurken en boden in 
koerbischalen de groenten en vruchten van het land te koop. De keuze 
is echter niet schitterend , want de geheele voorraad bepaalt zich tot 
een soort van zwarte boonen, kleine oranje-appelen, eieren en eenige soor- 
ten van inlandsche vruchten. De laatsten werden ons als buitengemeen 
smakelijk aangeprezen, doch allen waren min of meer bitter. Ook vonden 
wij er kokosmelk in overvloed en een soort van ronde, platte brooden. 
De eenige bezoekers van die markt zijn negers, zij alleen schijnen hier de 
verbruikers te zijn van de produkten van hun land.” 
Zooals we hierboven reeds zeiden, is het type van het Dakarsche neger- 
ras over het algemeen ver van schoon. De onderkaak steekt ver naar 
voren evenals de zeer dikke lippen ; daarbij is hun wollig hoofdhaar uiter- 
mate dun. Hun huidskleur is noch bruin , noch zwart , maar graauw , 
roetachtig, min of meer trekkend naar het brons. Om hun hals, hun armen 
en beenen dragen zij amuletten, ringen, munten en allerlei andere snuis- 
terijen. Gewoonlijk hebben zij ook een aantal linnen zakjes aan het lichaam 
hangen, doch nooit laten zij zien, wat daarin zit. Het schijnt, dat het een 
soort van talismannen zijn. Sommigen scheren zich het hoofd geheel kaal, 
met uitzondering van een enkele haarlok voor op het hoofd of wel een 
krans van haren, zooals bij ons de monniken dragen. 
De boven beschreven negers behooren allen tot die familie, welke de 
uitgestrekte alluviale vlakte bewoont tusschen den Beneden- Senegal, de 
Gambia en de Faleme. Zij dragen den algemeenen naam van Serere- Wo- 
lofs, Dsjoloffs of Joloffs. Meer in het binnenland leven de Mandingo's 
of Malinka’s en Soninkes , die in Afrika ongeveer de rol vervullen van 
onze Joden, d. i. bijna uitsluitend van den handel leven. Deze stammen 
bewonen de westelijke hellingen van het gebergte, waarop de Senegal, de 
Gambia en ook de Niger ontspringen. De langs de Golf van Guinea loo- 
II. 20 
