313 
Wat cle dierenwereld aangaat komen olifanten, rivierpaarden, luipaarden 
en krokodillen nog slechts bij uitzondering voor. Daarentegen zijn de wou- 
den rijk aan apen, guano’s, kameleons, hagedissen en mieren. Onder de 
laatsten komen eenige soorten voor, die zich verdienstelijk maken door het 
vernielen van ongedierte en wormen. 
Ten oosten van de Peperkust, die haren naam ontleent aan de Malagu- 
etta-peper of het Paradijszaad ( Amonium granum puradisü) volgt de vlakke 
Tand- of Ivoorkust, die over bijna haar geheele lengte begeleid wordt door 
een lagune, waarin de kustrivieren uitstroomen. De Pranschen bezitten op 
deze kust Assinië en Groot-Baszam , een der belangrijkste goudmarkten. 
De verhouding, waarin de slaven dezer streken tegenover hunne meesters 
staan, is allerzonderlingst. Hun lot is zoo hard, dat het kwalijk verwondering 
baren kan, dat ze somtijds gebukt gaan onder levenszatheid. Is dit het 
geval, dan deelen ze hun meester hun besluit mede, om zich zelven het 
leven te benemen. Deze geeft hun een flesch rum, waaraan zij zich smoor- 
dronken drinken. Zijn ze in dien toestand, dan komt de scherprechter en 
slaat hen met een z waren knuppel de hersens in. Hun lijken blijven dan 
liggen als een prooi voor de vogelen en de dieren des velds. In Groot- 
Boeba echter gaat de zaak niet zoo eenvoudig in zijn werk. Daar brengt 
in zulk een geval de meester zijn slaaf bij het dorpshoofd. Deze tracht 
den ongelukkige op alle mogelijke wijzen van zijn plan terug te brengen. 
Is dit vruchteloos, dan belegt hij een vergadering van oudsten. Dezen 
verhooren hem en herhalen de pogingen om hem met het leven te ver- 
zoenen. Blijft de patiënt echter haistarrig — en in den regel is dit het 
geval — dan wordt hij aan een boom vastgebonden en de geheele horde 
valt als een troep wilde dieren op hem aan. Hij wordt letterlijk aan 
stukken gescheurd. Ieder die aan deze plechtigheid deelneemt, betaalt een 
zekere som aan den eigenaar van den slaaf, opdat deze zich van een an- 
deren, minder melancholischen dienaar kan voorzien. 
Menschenoffers worden geregeld gebracht ten tijde van het Ignamenfeest, 
dat in de maand October gevierd wordt. Veelal brengt men ook, evenals 
eertijds bij de Galliërs, de slaven om, die de begrafenis van een hoofd be- 
werkstelligd hebben. Bij deze wilden heerscht nimmer gelijkheid, noch 
gedurende het leven, noch in den dood. 
In Groot- Baszam heeft de man ook het recht van leven en dood over zijne 
vrouw. Een hoofd vertelde, bij wijze van een praatje, aan den admiraal 
Fleuriot, dat hij rouw droeg over zijn vrouw, die hij gedood had. Op de 
vraag van den Eranschman, hoe hij daartoe gekomen was, gaf hij dood 
leuk ten antwoord : »Er was niets aan verbeurd. Ze was toch te oud om 
kinderen te krijgen.” 
