316 
treffen hem rampen, dan ziet hij hierin terstond een straf der vertoornde 
góden, brengt zoenoffers en smeekt om vergeving. Hij schrijft hun een 
menschelijk gestel, menschelijke eigenschappen en hartstochten toe. Hij 
stelt ze zich voor als tirannieke stamhoofden of despotieke koningen. Hij 
erkent sommigen er van als goed te zijn, echter niet volmaakt goed, want 
ze kunnen beleedigd worden ; anderen houdt hij voor slecht, maar ook al- 
wéér niet absoluut slecht, want ze laten zich verzoenen. Wel ple- 
gen de Afrikanen de vereering van het kwaad niet in die mate als 
dat plaats had in de vlakten van Babylon , maar even als zij meer 
schatting opbrengen aan een dwingeland dan aan een goed vorst, evenzoo 
brengen zij meer offers aan de booze geesten dan aan de goede. Zijn 
schatting en zijn offerhanden, hij brengt ze beiden alleen en uitsluitend uit 
vrees. 
De voornaamste deugd van deze wilden is aanhankelijkheid van de leden 
eener zelfde familie onderling, een aanhankelijkheid, die zich uitstrekt niet 
alleen tot aan, maar zelfs tot in en tot over het graf. Een hechte band 
vereenigt alle leden, niet alleen van eene zelfde familie, maar van een zelfden 
stam. Tegenover anderen mogen zij wreed en verraderlijk zijn, tegenover 
elkander betoonen zij slechts liefde en trouw. Dikwijls wordt een overledene 
begraven in het huis, dat hij gedurende zijn leven bewoond heeft. Zijn bloed- 
verwanten denken aan hem, niet als een afzichtelijk stoffelijk overschot, dat 
door de wormen wordt verteerd, maar als een etherisch wezen, dat om 
hen henen zweeft en in hun gezelschap blijft. Vaak zet men spijzen of 
wel een kom palmwijn voor hem neder. 
En vertelt men dan aan een Afrikaan, dat de zielen der afgestorvenen ver, 
zeer ver weg wonen, dan lacht hij en schudt zijn hoofd om zulke zothe- 
den en hij verhaalt van geesten, die hij des nachts gezien en van geluiden, 
die zijn oor gehoord heeft. Bovendien, hij weet immers, dat zijn geliefde 
afgestorvenen in zijn nabijheid zijn ! Hij voelt het immers, dat dit zoo is. 
Eenzaamheid is hem onbekend, heeft hij geen menschen om zich henen, 
dan toch zijn de geesten aan zijne zijde en hun klaagt hij zijn nood of 
maakt ze deelgenoot van zijne vreugde. 
Sommige andere zeden en gewoonten der Fanti’s zijn wellicht minder 
algemeen bekend. Voor al de individuen — zoowel mannelijke als vrouwe- 
lijke - — bestaan geen andere namen dan die van de zeven dagen der week. 
Een gevolg daarvan is, dat nagenoeg iedereen een bijnaam heeft en ge- 
woonlijk bij dezen wordt genoemd. 
Een allerzonderlingste gewoonte, die meer bepaald bij de stammen op de 
Goudkust voorkomt, is het verpanden van menschen. Vaders en moeders 
verpanden hun zonen en dochters, mannen hun vrouwen, met dezelfde 
kalmte, waarmede een doordraaier ten onzent zijn horologie naar den lom- 
bard brengt. En het ergste is, dat een vrouwelijk pand geheel en al aan 
de willekeur van den pandhouder overgeleverd is. Sterft zulk een verpand 
mensch, dan wordt het lijk gehangen in de takken van een boom, zoo 
hoog, dat de wilde dieren het niet bereiken kunnen. Daar nu deze stam- 
men, zooals we zoo even zeiden, aan de onsterfelijkheid der ziel gelooven , 
maar tevens overtuigd zijn, dat de doode niet tot rust kan komen, alvo- 
rens zijn stoffelijk overschot aan den schoot der aarde is toevertrouwd, 
