318 
vrouwen des konings zijn er natuurlijk velen, die eenvoudig slavinnen zijn en 
door het bebouwen der koninklijke tuinen de tafel van zijne majesteit van 
spijzen moeten voorzien. Anderen daarentegen, meer bevoorrecht, bewonen 
weelderig (?) gemeubileerde vertrekken, ijverzuchtig bewaakt door 150 
eunueken en geven zich op echt oosterscbe wijze aan bet genot van tabak 
en palmwijn over. Onkuischheid met een vrouw des konings gepleegd, 
wordt, evenals moord, op een gruwelijke wijze gestraft. De beulen mar- 
telen den schuldige van zonsopgang tot zonsondergang. Zij voeren den 
misdadiger de gebeele stad door en voor de woningen der meest aanzien- 
lijken brengen zij allerlei kervingen in het lichaam tot stand. Bij het 
vallen van den avond wordt bij voor 's konings troon gesleept en aldaar 
doorstoken. 
Een eigenaardig gebruik is het, dat in alle andere gevallen dan de bo- 
vengenoemde een schuldige zich zelve aan de doodstraf onttrekken kan, 
door op het oogenblik, waarop de doodelijke slag zal worden toege- 
bracht, een zekere formule uit te spreken. Daarom overvalt de beul den 
veroordeelde onverhoeds van achteren en stoot hem een dolk door de beide 
wangen, waardoor hem het spreken feitelijk belet is. 
Wanneer de koning sterft moeten eenige kamerdienaars zich zelven om 
het leven brengen om hem op zijn reis door het schimmenrijk te begelei- 
den. De hiertoe aangewezenen voeren den naam van Okra's , d. i. »zielen” 
en dragen ten teeken van hun waardigheid een gouden sieraad. Bij die 
gelegenheid hebben ook verder bloedige tooneelen plaats. Honderden men- 
schen worden gedood. De tot het koninklijk huis behoorende jongelingen 
vliegen de stad door en hebben het recht ieder neer te stooten, de hoogste 
waardigheidsbekleeders van den staat niet uitgezonderd. 
De Ashanti’s gelooven aan een leven na dit leven. Het verblijf der 
geesten denken zij zich binnen in de aarde. Daar herleeft de ziel en alles 
gaat er zijn ouden gang. De koning herkrijgt er zijn koninklijke waar- 
digheid, de slaaf is ook aldaar tot eeuwige slavernij gedoemd. Van daar 
dan ook, dat zij in den regel weinig opzien tegen den dood hebben. 
Eens per jaar gaat de koning plechtstatig op jacht, wat intusschen alleen 
een vorm en voor het wild weinig gevaarlijk is. Hij gaat nooit barrevoets, 
maar draagt rijk met juweelen bezette sandalen. Op reis wordt hij gedra- 
gen in een hangmat. Hij munt boven allen uit door zijn prachtige klee- 
derdracht. In den oorlog dragen hij en zijn rijksgrooten wijde Turksche 
broeken. Overigens blijkt bij plechtige gelegenheden, dat het land onge- 
looflijk rijk aan goud is. Dan toch hebben de rijksgrooten hun armen met 
zulke kolossale goudklompen behangen, dat zij op den rug van slaven 
steunen moeten. 
Het leger van Ashanti is synoniem met het volk. Is het bevel tot een 
krijg gegeven, dan nemen alle mannen hun plaats in hun compagniën in, 
hun levensmiddelen met zich voerend. Vervolgens loopen de vrouwen door 
de straten en treffen zij een achterblijver aan, dan wordt hij op zeer hand- 
tastelijke wijze de stad uitgedreven. In het gevecht plaatsen de hoofden 
zich achter de troepen en slaan allen, die vluchten, neder. Wordt een 
slag verloren, dan dooden zij zich zelven. 
De hoofdstad van Ashanti is Komassi. Voor hare verwoesting was het 
