332 
anders dan barrevoets en het bovenlijf onbedekt. Waarschijnlijk hadden de 
geschenken, die Nachtigal meebracht, waaronder een aantal paarden, veel 
bijgedragen tot deze gunstige gezindheid. Nachtigal was hier geheel vrij 
in zijn bewegingen en vergezelde zelfs een paar malen een troep, die een 
rooftocht ondernam om slaven en koren te verkrijgen. Zeer dikwijls ech- 
ter wisten de negers, op wie het gemunt was, aan hun vervolgers te ont- 
komen. Zij verlieten hun woningen en verschansten zich in de takken der 
reusachtige Bombax-boomen en daar die van Baghirmi niet voorzien wa- 
ren van de noodige werktuigen om die boomen te vellen, moesten zij zich 
er mede vergenoegen van tijd tot tijd een man of vrouw uit den boom te 
schieten, wiens lijk dan onmiddellijk op de afschuwelijkste wijze verminkt 
werd. 
De tocht van Nachtigal naar Baghirmi heeft onze kennis van den Schari 
en zijn talrijke zijtakken, die gedurende het droge seizoen niets meer dan 
beken zijn, aanmerkelijk vermeerderd en ook over de streek ten zuiden 
van dien stroom, die grootendeels door heidevelden ingenomen wordt, heeft 
hij veel licht ontstoken. Als het type van de bewoners van dat gebied 
kan men de Sonrhay-negers beschouwen. Zij zijn over het algemeen klein 
van persoon en hebben geen aangename gelaatstrekken, zonder dat men 
ze daarom terugstootend leelijk noemen kan. In dat opzicht winnen 
de mannen het in schoonheid ver van de vrouwen, doch de laatsten 
hebben schooner en meer geëvenredigde vormen. Zij dragen geen 
andere kleeding dan een smalle strook van de huid van een geit , een 
gazelle of een wilde kat. Aan hun haartooi besteden ze buitengemeen 
veel zorg. Als wapenen hebben zij lansen en messen. Het voetvolk is 
bovendien voorzien van smalle schilden, die echter meer dan twee meters 
lang zijn. De Sonrhay-negers zijn uitnemende ruiters ; zonder zadel of 
stijgbeugels zitten zij als een muur op hun vlugge, levendige ponnie’s. De 
kleeding der vrouwen is nog eenvoudiger dan die der mannen en bepaalt 
zich tot een snoer, veelal van paaiden, dat om het middel geslagen, tus- 
schen de beenen doorgestoken en van voren vastgemaakt wordt. Als sie- 
radiën dragen zij kaurischelpen, lederen ringen, halssnoeren en een stukje 
glas of hout, dat door een of door de beide lippen gestoken wordt. Zij 
scheren zich het hoofd geheel kaal, of wel het haar wordt van voren weg- 
geschoren, terwijl het op het achterhoofd zeer kort afgesneden wordt. Zoo- 
wel mannen als vrouwen rukken een van de snijtanden uit. 
De Sonrhay’s gelooven aan een opperwezen, dat door den donder tot 
hen spreekt. Het symbool van deze godheid bestaat uit een stuk van een 
boomstam, die ringvormig wordt afgeschild en in een kleine hut wordt 
bewaard. Vrouwen en kinderen mogen dit heiligdom, waar allerlei soort van 
offers nedergelegd worden, niet betreden. Zij zijn innig overtuigd van het 
bestaan van tooverij en de dood van een man van naam, ja zelfs van een 
geliefkoosd paard, wordt aan de werking van den een of anderen toove- 
naar toegesehreven. Om dezen te ontdekken heeft men allerlei middelen, die bij 
de verschillende stammen ver miteen loopen. Bij de Sonrhay’s wordt de doode 
op de hoofden van twee mannen gelegd, waarbij de voeten zich als van zelve 
wenden in de richting van de woning van den schuldige. In die richting 
gaan de beide mannen voort, totdat zij niet verder kunnen. Dan woont 
