354 
van het laagland van den Bahr-el Ghazal. In uitgestrektheid komt het on- 
geveer met België overeen, doch de bevolking is zeer gering en neemt bo- 
vendien voortdurend in aantal af, zoodat het wellicht niet lang meer duren 
zal , dat zij geheel uitgestorven is. Het Bongo-land strekt zich uit van 
het noord- westen naar het zuid- oosten, tusschen de oevers van den Roali 
tot die van den Pango en omvat den middenloop van de meeste rivieren, 
die in het bekken van den Bahr-el-Ghazal uitstroomen. Ten noorden van 
hen wonen de Djoer-negers, ten noord- oosten de Dinka’s , ten zuid-oosten 
de Mittu’s , ten zuiden de Baboekoer- negers , de Bellanda’s en de Njam- 
Njam* negers en ten westen de Sere’s en Golo’s. 
Als middelen van bestaan beoefenen de Bongo’s de veeteelt , jacht en 
visscherij, maar vooral den landbouw. Onder alle stammen, die langs den 
Bahr-el-Ghazal wonen, besteden zij de meeste zorg aan het bouwen hunner 
huizen. Dezen zijn allen zonder uitzondering gebouwd in den vorm van een 
kegel, doch bieden overigens in hun uiterlijk voorkomen genoeg afwisseling 
aan. Op de punt van het kegelvormig dak is een strooien kussen aan- 
gebracht, dat als zitplaats dient, om van uit dat hoogere standpunt over 
de graanvelden heen te kunnen zien. Naast elke hut staat een koren- 
schuur. Deze is gewoonlijk op palen gebouwd om aldus den inhoud te be- 
schermen tegen den vochtigen grond en het ongedierte. 
De huidskleur der Bongo’s is, evenals die van de Mittu’s , Njam-Njams 
en Kretsch-negers , roodbruin. De Dinka’s , Ruers en Schilluks zijn veel 
donkerder. Ook onderscheiden de eersten zich van de laatsten door hun 
slechts middelmatige lichaamsgrootte , hun ineengedrongen en gespierde 
gestalte en hun breederen schedelvorm. Zij hebben kort, kroes, wollig haar, 
waaraan zij slechts weinig zorg besteden. De mannen dragen altijd een 
schort van beestenvel , dat door middel van een koord om de lenden be- 
vestigd wordt ; de vrouwen daarentegen dragen alleen bladeren of gras om 
de heupen. Soms gebruiken zij als sieraad een langen reep boomschors, die als 
een rossige staart achter hen sleept. Alle overige lichaamsdeelen blij- 
ven bij beide geslachten onbedekt en alleen bij feestelijke gelegenheden 
dragen zij een hoofdtooisel van vederen. Dat neemt echter niet weg , dat 
zij ten zeerste op sieradiën gesteld zijn, die gewoonlijk uit halssnoeren 
bestaan, welke uit glaskralen samengesteld zijn. Nog trachten de Bongo- 
vrouwen haar bevalligheid te verhoogen , door een zeer eigenaardig 
sieraad. Zoodra een meisje gehuwd is, wordt haar onderlip doorboord en 
daarin een rond stukje hout gestoken. Dit wordt steeds door een grooter 
vervangen, tot eindelijk die lip tot het vijf- , zesvoudige harer natuurlijke 
grootte is gebracht. Eveneens wordt de bovenlip doorboord en hierin een 
koperen nagel of ring gestoken. Ook de neus blijft niet ongeschonden. In 
de neusvleugels worden drie of vier stroohalmen gestoken en een ring in 
het tusschenschot bevestigd, zooals bij ons bij de varkens geschiedt. Bo- 
vendien worden de bovenarmen, de borst en de buik met zigzaglijnen ge- 
tatoeëerd, zoodat het niet gezegd behoeft te worden, dat een Bongo-vrouw 
juist niet beantwoordt aan ons ideaal van vrouwelijke schoonheid. Alle 
volwassen vrouwen van dit volk zijn zoo verbazend corpulent en dragen 
zulke ongelooflijke vleeschmassa’s met zich om, dat men zich niet genoeg ver- 
wonderen kan over het schreeuwend verschil tusschen haar en haar ma- 
