357 
en olifantenvleesch. Wat zijn macht aangaat, is hij het, die zijn stam ge - 
nooten oproept tot den oorlog en tot de jacht; ook voltrekt hij eigenhan- 
dig de terechtstelling van ter dood veroordeelden. Uiterlijk onderscheidt 
zich het stamhoofd door niets van zijn ondergeschikten. 
De geringe kleeding, die de Njam-Njam nocdig heeft, wordt door hem 
bij voorkeur vervaardigd van dierenhuiden van zeer verschillende kiem- 
en door middel van een koord, op schilderachtige wijze om de lendenen 
vastgesnoerd. Bovendien tatoeëren beide geslachten zich, doch deze kunst- 
bewerking bepaalt zich tot enkele zeer eenvoudige figuren. Misvorming 
van het lichaam, om de schoonheid te verhoogen, komt bij hen niet voor. 
Wel vijlen ze de snijtanden scherp af, doch dit heeft alleen plaats, om 
zich daarvan te bedienen in den strijd met hun vijanden. 
Bij hun natuurlijke woestheid, hebben de Njam-Njams toch een gemoed, 
dat voor allerlei indrukken zeer ontvankelijk is. Inzonderheid zijn zij ge- 
steld op muziek en bezitten dan ook een aantal inheemsche muziek-instru- 
menten. Men vindt onder hen zangers van beroep, die in fantastisch 
kostuum het land doortrekken, om zich bij feestelijke gelegenheden te doen 
hooren. 
De Njam-Njam- taal, of beter gezegd het Zandey-dialekt — Zandey is 
de naarn, die de Njam-Njams zich zelven geven — behoort, evenals alle 
talen, die langs den bovenloop van den Bahr-el-Ghazal gesproken worden, 
tot de groep der Nubisch-Lybische talen. Voor afgetrokken denkbeelden 
bezit ze in het geheel geen uitdrukkingen. Ook kon Schweinfurth geen 
naam voor het Opperwezen ontdekken, wel voor het gebed en den gods- 
dienst. 
Het geloof aan spoken en booze geesten, is onder hen algemeen ver- 
breid ; ook staan godsoordeelen hoog in aanzien, evenzoo waarzeggers , die 
vooral geraadpleegd worden voor het beginnen van een oorlog. 
Hun treurige beruchtheid als menscheneters verdienen de Njam-Njams 
ten volle. Zij beroemen zich zelfs op deze gruwelijke gewoonte en dragen 
de tanden van hun slachtoffers, aan een koord geregen, om hun hals, terwijl 
ze de palen hunner woningen met de schedels versieren. Niet alleen eten 
zij hun krijgsgevangenen, maar ook diegenen hunner stamgenooten, die een 
plotselingen dood sterven. Vooral menschenvet is hun een zeer gelief- 
koosde spijs. Intusschen beweert men, dat onder de Njam-Njams ook 
stammen gevonden worden, die een afkeer hebben van menschenvleesch. 
Van de waterscheiding van den Nijl trok Schweinfurth naar het bronge- 
bied van de Mbrwole, die in westelijke richting naar de Uelle stroomt. 
Deze landstreek is buitengemeen moerassig en hier kunnen handelsartikelen 
op geen andere wijze vervoerd worden, dan door ze door menseken te doen 
dragen. Meer naar het zuiden volgt het gebied der A-Banga-negers, die 
zich merkbaar onderscheiden van de Njam-Njams en beschouwd kunnen 
worden als de overgang tusschen hen en de Monboetoe’s. Dit land daalt 
