358 
vrij sterk en naarmate men de Uelle nadert wordt de bodem meer oneffen. 
Een dicht oorspronkelijk woud, door tallooze beken en wateraderen door- 
sneden. vormt de noordelijke grens van het Monboetoe-land, dat door de 
Uelle wordt besproeid. 
Deze stroom ontstaat uit de samenvloeiing van twee machtige bronri- 
vieren, de Gadda en de Kibaly , die naar het schijnt haar bronnen hebben 
in de Blauwe bergen, op den westelijken oever van het Mwutan-meer. De 
weg van den Uelle naar de residentie van den sedert overleden Momboetoe- 
vorst Munza voert door een onbegrijpelijk schoon landschap. Aan weers- 
zijde van den karavanenweg strekken zich onafgebroken de eenvoudige, doch 
nette woningen der Monboetoe’s uit. Bovendien brengen twee heuvels 
van ongeveer 100 M. hoogte teekening in het landschap. 
De audiëntie, die Schweinfurth bij koning Munza had, geschiedde met 
echt barbaarsch praalvertoon en had plaats in een buitengemeen ruime en 
hooge zaal, zoo sierlijk en tevens zoo solide gebouwd, dat men er een 
Afrikaansch volk te nauwernood toe in staat zou achten. Munza’s rijks- 
grooten zaten, in vollen krijgsmansdos, in lange rijen, op stoelen. Na 
verloop van een geruimen tijd kondigden hoorngeschal en paukslagen de 
nadering van koning Munza aan. Hij was een schoon en krachtig man, 
met een voor een neger buitengemeen zwaren en vollen baard. Hij droeg 
de kleeding van een krijgsman, bestaande uit een kleed van de schors 
van den vijgenboom en dat zoowel boven als onder de heupen een ge- 
deelte van het lichaam bedekt. Op het hoofd droeg hij een cylinder- 
vormige muts, uit riet gevlochten en met een bos pauwenveêren versierd. 
Armen en beenen waren met een aantal koperen sieradiën behangen en zijn 
rechterhand omklemde een krom koperen zwaard. 
De huidskleur der Monboetoe’s is veel lichter dan die van hun noor- 
delijke naburen, de Njam-Njams. Het is opmerkelijk, dat Schweinfurth, 
die uit het noorden en Livingstone, die uit het zuiden kwam, beiden de- 
zelfde opmerking maakten, dat men in het centrum van Afrika lichter gekleurde 
stammen aan treft. De eerste zag onder de Monboetoe’s verscheiden indi- 
viduen met blond hoofdhaar. 
In hun gelaatstrekken vertoonen de Monboetoe’s veel punten van over- 
eenstemming met de Semieten. Inzonderheid opmerkelijk is de lange, 
gebogen neus, die overigens aan de Negers geheel vreemd is. 
De veelwijverij heerscht onder hen zonder eenige beperking. Toch nemen de 
vrouwen tegenover de mannen een zeer zelfstandige positie in en ook te- 
genover vreemdelingen zijn zij op lange na niet zoo terughoudend als de 
vrouwen der Njam-Njams. Hun hoofden en koningen zijn er veel beter 
aan toe dan die der zoo evengenoemde negers, daar zij het monopolie be- 
zitten van den handel in ivoor en koper en bovendien nog schatting heffen 
van de veldvruchten 
De anthropophagie is bij hen nog meer in zwang dan bij hun noorde- 
lijke naburen en wellicht zijn zij de wreedste kanibalen van geheel Afrika. 
Uiterlijk onderscheiden de Monboetoe’s zich hoofdzakelijk van de Njam- 
Njams door hun betere kleeding en hun haartooi, waarvan ze veel meer 
werk maken. 
Een der opmerkelijkste resultaten van de reis van Schweinfurth naar 
