Munza’s residentie is dat liet thans vast staat, dat in Centraal-Afrika een 
dwergvolk bestaat , waarvan zoowel de ouden als de reizigers van den 
nieuweren tijd melding maken, zonder dat echter tot dusver hun mede- 
deelingen door eenig bewijs of getuigenis werden gestaafd. Schweinfurth nu 
zag de Akka’s aan het hof van den Mouboetoe-vorst, in wiens gebied zich 
eeii deel van dezen stam gevestigd heeft. Hij nu houdt deze negers, die 
gemiddeld slechts 1,46 M. lang worden, zeer bepaald voor een ras, dat 
oorspronkelijk in Midden-Afrika t’huis hoort. Opvallend is hun zeer groot 
hoofd, dat op een buitengemeen dunnen hals geplaatst, het denkbeeld op- 
wekt van een pompoen op een pijpensteel. Nergens vinden we een stam, 
die in die mate prognaath is. Soms bedraagt de gezichtshoek 60°. Hun 
lippen steken ver vooruit en over het algemeen heeft hun gelaat iets aap- 
achtigs. Hun ledematen zijn hoekig en scherp, met uitzondering van hun 
ronde knieën en in tegenstelling met alle overige Afrikanen, zetten zij, 
wanneer ze loopen, de voeten binnenwaarts. Volgens hun eigen opgaven, 
zijn de Akka’s, ook Tikkitikkis genoemd, een jagersvolk, dat geen andere 
huisdieren bezit dan gevogelte. 
Voorbij het gebied der Akka’s zouden de bergachtige landen der JSe- 
meigehs, Bissanga's en Domondus zich uitstrekken. Waarschijnlijk liggen 
dezen op de westelijke hellingen van de Blauwe bergen. 
Op zijn terugreis uit het land der Njam-Njams, vond Schweinfurth ge- 
legenheid tot het doen van een aantal uitstapjes. Zoo bezocht hij o. a. 
het in het brongebied van den Djoer gelegen Baginze-gebergte. Iets meer 
noordelijk verheft zich de spitse Dampo-piek , van welker top men een waar 
bergland overziet, ja, meer dan honderd bergtoppen tellen kan, terwijl 
naar het noorden zich, zoover als het oog reikt, een vlakte uitstrekt, die 
door den bovenloop van den Tond.y wordt besproeid. Inzonderheid bieden 
de voorgebergten van het Baginze-gebergte een schilder achtig tooneel aan, 
waar ze zich ver in deze vlakte uitstrekken. De noordelijksten daarvan 
zijn Bonduppa- en Magongohket en. 
Een volgende uitstap voerde onzen reiziger in tegenovergestelde richting, 
d. i. naar het westen, naar een vlakte, die gedeeltelijk door de Golo's be- 
woond w’ordt en voor een ander deel ingenomen wordt door de onbe- 
woonde wildernis van Dar-Fertit , het brongebied van den Bahr-Dembo 
en den Biry , de grootste zijrivieren van den Bahr-el- Arab. Een machtige 
gneisketen, het lda-gebergte genoemd , begeleidde aan de linkerzijde den 
weg van den reiziger, die naar het westen trekkend steeds meer en meer 
steeg. Dit Ida -gebergte, welks betrekkelijke hoogte ongeveer 150 M. be- 
dragen zal, is de noordelijkste uitlooper van het Kosanga-gebergte, dat 
meer naar het zuiden het dal van den Pongo begrenst. 
Dit landschap was in hooge mate rotsig ; losgescheurde gneisbrokken 
van een regelmatigen kegelvorm liggen overal verspreid'. De bosschen 
doen op sommige punten in dichtheid niet onder voor die in het gebied 
der Njam-Njams. De bewoners, de Golo’s, komen in vele opzichten over- 
een met de Bongo’s, doch spreken een geheel ander dialekt. In het noord- 
oosten wonen de Rduggo’s, een onderafdeeling der Kretsch-negers, wier 
gebied zich ver naar het noorden toe uitstrekt en daar begrensd wordt 
door het land der Baggara- el-Homr , die de oevers van den Bhar-el-Arab 
