bied, zonder besproeiing en zonder noeruenswaardigen plantengroei. De 
bodem bestaat of uit kale rotsen of uit heet zand, waaronder die rotsen 
verborgen liggen. Te Massoa stijgt de hitte, gedurende den zomer, tot 
53°, in de Tadschurra-baai tot 60°. De helling dier vlakten naar bet oosten 
toe is l oo gering, dat alle stroomen, die haar nog betreden, in het zand 
doodloopen. 
Door dit gebrek aan besproeiing en die volstrekte afwezigheid van allen 
plantengroei is het hoogst moeilijk de Samhara en het ten zuiden daarvan 
gelegen land van Adel door te trekken , ja een groot gedeelte van het jaar 
is het zelfs geheel onmogelijk. 
De eigenlijke Samhara bestaat, tot in de nabijheid van Kaap Sedschan, 
meestal uit koraalrotsen van betrekkelijk jonge vorming, doch meer naar 
het zuiden toe treden hooge, vulkanische gebergten op. 
Over het algemeen is deze kust tamelijk eentonig. Slechts enkele wei- 
nig diep indringende golven brengen eenige afwisseling aan. Als zoodanig 
noemen we de Gol / van Arkiko, bij Massoa, de Annesley-baai, de Golf van 
Howakil, die van Amphila, van Edd, van Bihir, van Rahieta en ten slotte de 
eilandenrijke Assa-baai en Tadschurra-baai. Tusschen de Annesley-baai en 
de Golf van Howakil steekt een landtong ver in zee uit. Hierop verheft 
zich de piek van Hurtaw. Met uitzondering van het op een eiland gele- 
gen Massoa, aan de Golf van Arkiko, ontbreken goede havenplaatsen langs 
deze kust geheel en al. 
De Samhara is evenmin een steppe als een woestijn, maar vormt den 
overgang tusschen beiden. Groote uitgestrektheden beantwoorden ten volle 
aan het karakter eener woestijn en weinige deelen aan dat van de steppe 
en slechts op zeer enkele punten wordt men er aan herinnerd, dat de 
Samhara nog in den regengordel ligt. 
Intusschen heeft niet hare ligging, maar hare grondgesteldheid de Samhara 
gemaakt, tot datgene wat ze is. Zij behoort eigenlijk nog geheel en al 
tot het bergland, zij het dan ook tot de lagere deelen daarvan en ze wordt 
dan ook alleen door lage heuvelruggen doorsneden. Men zou ze eeniger- 
mate kunnen beschouwen als een uit lavaslakken gevormde vlakte aan 
den voet van een ontzaglijken vulkaan. Een aantal heuvels, die meestal uit 
lava bestaan, wisselen af met smallere of breedere dalen. Die dalen vor- 
men een aantal inzinkingen, die zich als de mazen van een reusachtig net 
tusschen de heuvels uitstrekken. 
Maar hoe laag die heuvels ook zijn mogen, ze zijn niettemin buitenge- 
meen steil. Het water, dat er op nedervalt, vloeit dan ook onmiddellijk 
naar de vlakte en alleen in de laagste deelen der dalen, waar het staan 
blijft, is van een eigenlijke besproeiing sprake. Wel is waar vertoont zich 
van de zee uit een frisch groen landschap, maar men bedriegt zich, 
indien men meent, dat dit groen eenigermate aan de weelderigheid eener 
tropische plantenwereld denken doet. De smalle , doch bijna ondoordring- 
bare strooken struikgewas langs de kust der zee bestaan uit de Schora 
( Avicenia tomentosd). Zoodra men die strook voorbij is , ontrolt zich de 
woestijn voor den blik, wier naakte bodem evenwel meer verscheidenheid 
van kleuren aanbiedt, dan het struikgewas, dat men eerst doorgetrokken s. 
