369 
en in de hoogste streken daalt de thermometer niet zelden beneden het 
vriespunt. De degas zijn groote hoogvlakten, arm aan wouden, maar rijk 
aan met klaver begroeide weiden, wier bewoners zich kleeden met dieren- 
huiden. De plantengroei is schraal. Men verbouwt er slechts haver en 
gerst, de laatste tot op meer dan 3650 M. boven den zeespiegel. Zoo- 
als we zeiden , er komen weinig boomen voor. De eenige exemplaren , 
die men er aantreft, zijn de kosso, die tot op bijna 3300 M voorkomt, 
een zeldzaam voorkomende soort van mimosa en de gibara, een plant, die 
bepaald aan Abessynië eigen is, helder groene bladeren en roode bloesems 
heeft, slechts eenmaal bloeit en dan sterft. Zij komt tot op 4050 M. voor. 
Hooger op treden distels, mossen en vlechten op als de laatste vertegen- 
woordigers van het plantenrijk, en waar ook dezen verdwijnen, stapelen 
zich de naakte, sombere trachiet- en bazaltmassa’s op elkander. Ook kier 
dwalen ontzaglijk groote kudden ossen, geiten en schapen rond , doch met 
uitzondering van de hyena, treft men er geen roofdieren aan. 
De oostelijke hellingen van Abessynië zijn in de lagere deelen overal 
met licht struikgewas begroeid en in de goed besproeide dalkloven verheffen 
zich groepen van koogstammige sykomoren. Hooger op treden vooi’al reus- 
achtige euphorbieën en aloë-achtige planten op den voorgrond. Op dezen 
volgt doornachtig struikgewas en boven op de bergen vindt men een 
soort van licht woud van groote boomen, die somtijds 2V 2 M. middellijn 
hebben en wier takken met lange vlechten bedekt zijn. 
De hoogvlakten zijn hier en daar voor landbouw geschikt. Maai- 
de vlakten langs de Takasse hebben gebrek aan besproeiing en dienten- 
gevolge dikwijls misgewas. Slechts enkele punten zijn geschikt voor wei- 
land ; bosschen vindt men er bijna niet. Karakteristiek voor den plantengroei 
dezer zandsteenvlakten zijn de knolachtige gewassen, die ook in het Kaapland 
aangetroffen worden. Langs de oevers van sommige waterlooze stroom- 
beddingen ziet men adansonia’s van middelmatige grootte en hier en daar 
kolossale sykomoren. Daarentegen is het warme dal van de Takasse met 
zeer hooge boomen begroeid. 
Bijna alle stroomen van dit rijk besproeide land behooren tot het Nijl- 
gebied. Ja, de rechter bronarm van dien »vader der stroomen , ” de Blauwe 
Nijl of Bahr-el-Asrek, neemt in Abbessynië zijn oorsprong. Als zijn ei- 
genlijk brongebied moet het bekken van het Tsana-meer beschouwd worden. 
Hij ontspringt op de grens tusschen Lasta en Begemeder, stroomt onder 
den naam van Abai in het meer, dat hij in bet zuid-oostelijk uiteinde 
door een nauwe rotskloof verlaat. Spiraalvormig voortstroomend, nadert 
hij de grenzen van Shoa, loopt om Godsckam en Damot henen en neemt 
eerst op de vlakten van Sennaar een noord-westelijke richting, die hij be- 
houdt, totdat hij zich bij Khartoem, met den Bahr-el- Abiad of Witten Nijl 
vereenigt. Karakteristiek is het, dat vele der grootere stroomen van 
Abessynië een spiraalvormigen loop hebben, waardoor zij als het ware een 
menigte schiereilanden vormen. Dergelijke stroomdalen vindt men ner- 
gens elders terug. 
IT. 
24 
