384 
Daar de Indiërs, als echte mannen van zaken, geen enkele gelegenheid 
om geld te verdienen ongebruikt voorbij laten gaan, spreekt het wel van 
zelf, dat ook zij zich bezig houden met den slavenhandel. Dit voor hen 
toen nog nieuwe bestaanmiddel oefenen zij sedert ongeveer 80 jaren uit, en 
in den laatsten tijd beeft die handel zulke groote proportiën aangenomen , 
dat het de opmerkzaamheid der Engelschen tot zich getrokken heeft. Eerst 
sedert weinige jaren zijn evenwel de details van den handel bekend gewor- 
den. Het handelsverkeer wordt bemiddeld door Arabische »cutch-buggalos,” 
d. z. tweemasters. De Indische firma’s richten regelmatige handelshuizen 
en agenturen op in het binnenland van Afrika. Het eigenlijke handelsbuis 
behandelt de zaken in het groot, terwijl de agenturen zich met de details 
bezig houden. Arabieren en Somali’s, uit Egypte en Arabië, komen met 
hun schepen op de oostkust om slaven te koopen, en met deze handelaars 
staan de Hindoesche kooplieden in ’t geheim in verbinding. 
Gewoonlijk wendt zich de Arabische koopman tot het hoofd vin een 
dorp , die of een Arabier of een Afrikaan is, en door diens bemiddeling 
worden de zaken met de Indische firma’s afgedaan. Maar die hoofden 
drijven somtijds ook voor eigen rekening handel in slaven , die zij in het 
binnenland vangen. 
Intusscben trekken de Indische kooplieden niet zelve het binnenland in. 
Z ij blijven aan de kust en zenden Atrikaansche of Arabische hoofden met 
koopwaren uit, die ze tegen slaven omzetten. Vooral nemen ze buskruit, 
geweren, valsche paaiden en andere snuisterijen mede. Zoodra ze in het 
binnenland aankomen, onderhandelen zij met dezen of genen stam over het 
leveren van een bepaald aantal slaven en steeds neemt dezen op zich, om 
na een zekeren tijd, dit getal op de kust af te leveren. 
Ieder individu, die een dorp van een twintigtal hutten beheerscht, wordt 
Moeki , d. i. hoofd genoemd. Dezen hebben bijna altijd een zeker aantal 
slaven in voorraad , om de markt staande te houden, terwijl de tusschen- 
personen van tijd tot tijd slaven van de hoofden koopen, om te doen zien, 
dat er voortdurend vraag is naar dat artikel. 
Gewoonlijk staan deze slavenhandelaars op den laagsten trap van bescha- 
ving. De waarde van het geld is hun onbekend ; zij ruilen hun slaven tegen 
geweren, buskruit en sieradiën. Dat buskruit komt hen in de uitoefening 
van hun bedrijf te pas. Door looze schoten verspreiden zij in de neger- 
dolken schrik en ontsteltenis en maken dan van de verwaïring gebruik 
om geheele gezinnen gevangen te nemen. Soms gebeurt het ook , dat die 
hoofden onderling in strijd geraken. 
Buskruit stellen zij boven alle andere artikelen. Hun kleeding is zeer 
onbeholpen en bestaat gewoonlijk uit dierenhuiden. Slechts zelden dragen 
zij geweven stollen. 
De slaven kan men in den regel voor een koopje krijgen. Soms kan 
men zich een slaaf aanschaffen voor 1 kg. buskruit, en een geweer wordt 
minstens met twee slaven betaald. Die geweren en dat buskruit komen 
in den regel uit Frankrijk en Amerika. 
