388 
Burton en Speke waren in 1857 over Kibunda en Zungomero, langs den 
Kingani, door het eerste gebied getrokken. Doch toen zij de hooglanden 
van Usagara en Ugogo bestegen hadden, stieten zij reeds op de Tetse-vlieg, 
wier beten voor paarden en runderen doodelijk zijn, 
Stanley, toen hij in 1871 zijn tocht ondernam, om den beroemden en 
verloren ge waanden Livingstone op te sporen, trok de Kingani over en 
reisde over Rosako, naar de Usagara-bergen, een gebied, dat tot dusver 
door geen blanke betreden werd. 
Cameron, die eveneens aan het hoofd van een expeditie uitgezonden was 
om Livingstone te hulp te komen, nam zijn weg tusschen dien van Stanley 
en de Kingani en doorreisde een landstreek, die met struikgewas en hooge 
boomen bezet was, en waarin zich herhaaldelijk sporen van wild vertoonden. 
Langs dezen weg vond hij geen dorpen. Tot Msuwah toe bleef het voor- 
komen van het land het zelfde, maar daar begon de bodem 'merkbaar te 
rijzen. 
Van de Makata-rivier tot aan het Usagara-gebergte, was de weg vlak 
en behoudens een paar moerassige streken, goed begaanbaar. Twee hoofd- 
ketenen doorsnijden Usagara, het Mukondokwa- gebergte , in het noorden 
en het Kiringaivana-gebergte, in het zuiden. Burton was over laatstge- 
noemde keten heengetrokken ; Stanley nam zijn weg over de eerstge- 
noemde en besteeg een der westelijkste toppen, vanwaar een heerlijk 
schoon panorama zich voor zijn blik ontrolde. Cameron beschrijft dit land- 
schap met de volgende woorden ; »Onze weg voerde ons over het Usagara- 
gebergte. Het ging heuvel op, heuvel af, over uitgestrekte kwarts- en 
granietvlakten. Maar in weerwil van haar rotsachtig voorkomen, zijn deze 
hoogten tot op den top met boomen begroeid, meestal met accacia’s. In 
de inzinkingen en putten had zich water verzameld en in de kloven ver- 
hief de Mparamusi zijn majestueuze kruin. Dat is zeker een van de 
prachtigste boomen der aarde. De gladde stam stijgt op tot een hoogte 
van 50 tot 70 M., zonder eenige buiging of oneffenheid te vertoonen en 
is met een groen loofdak gedekt. Wanneer de inlanders willen aanduiden, 
dat iets boven hunne krachten gaat, dan gebruiken zij het volgende spreek- 
woord ; »Ik heb reeds vele boomen beklommen, maar dat is een Mparamusi !” 
Nadat wij over de eerste bergketen heengetrokken waren, kwamen wij 
aan een pas, door welken de Mukondokwa zich schuimend en bruisend 
een weg baant. Wij moesten onze legerplaats op zulk een steile helling 
opslaan, dat het ons was, alsof we op een dak gelegerd waren. 
Den volgenden dag trokken wij over den schoonen, acht meter breeden 
stroom, die zoo ondiep is, dat het water ons slechts tot aan de knieën 
kwam. Wij begaven ons eerst naar het oude dorp Kadetamaré en van- 
daar trokken wij door vruchtbare velden , die bezet waren met mtama- 
en kafferkoren. Toen volgden we weder den rechteroever van den Mukon- 
dokwa, langs een steil en zeer gevaarlijk rotspad, waarop elke mispas 
ons in den stroom terecht zou doen komen. 
De heuvels bestonden meestal uit graniet, maar hier en daar vormde 
de roode zandsteen een fraai contrast met het groen der loofboomen en 
slingerplanten en de donkere granietmassa’s. 
Nog twee malen moesten wij de rivier oversteken, eer wjj het meer 
