403 
bereid op de zelfde wijze, als men dat in Amerika doet. De boomen wor- 
den omgehakt, takken en stammen op hoopen gestapeld en verbrand en de 
asch als mest over den grond gestrooid. De ondereinden der stammen 
laat men in den grond verrotten en zaait het koren er tusschen. Staat 
er echter gras in plaats van boomen dan handelt men op een andere wijze. 
De landbouwer neemt er een bundel van in zijn handen en legt in het 
boveneinde een knoop. Hierop snijdt hij de wortels al en laat het gras 
als een korenschoof overeind staan. De grasbundels staan op geregelde 
afstanden van elkander. Even voor het begin van den regentijd wordt dit 
droge gras aangestoken en de asch onder den grond gewerkt, waarvan 
een rijke oogst het gevolg is. 
De Manganjah’s houden van gezelligheid. In elk dorp is een plaats, de 
baala genaamd ; dit is een ruimte van dertig tot veertig meters in mid- 
dellijn, die door een boabab of een anderen bladerrijken boom overschaduwd 
wordt en altijd zindelijk gehouden wordt. Overdag verrichten hier de 
mandenmakers en anderen, die zittend werk hebben, hun arbeid. Maar 
tevens is het de plaats, waar men zich ’s avonds vereenigt, als er , na 
afloop der dagelijksche werkzaamheden, gedanst, gerookt en bier gedron- 
ken wordt. 
Zoodra een vreemdeling binnen een dorp komt, brengt men hem altijd 
naar de baala, waar hij gaat zitten op matten, die voor hem gespreid wor- 
den om aldus de komst van het dorpshoofd af te wachten. Deze laatste 
wordt, zoodra hij verschijnt, met een algemeen handgeklap ontvangen en 
dit gaat voort, tot hij met zijn raadslieden gezeten is. »0nze gidsen ,” 
aldus schrijft Livingstone, »gaan dan zitten voor het hoofd en zijn raad , 
beide partijen buigen zich voorover en zien elkander met den grootsten 
ernst aan. Nu spreekt het opperhoofd een woord en allen klappen in de 
handen. Een volgend woord . wordt door twee klappen , een derde door 
meerdere gevolgd, waarna ieder met saamgevouwen handen den grond 
aanraakt. Deze zonderlinge wijze van begroeten wordt op hoogen prijs ge- 
steld en ieder wordt hierin reeds als kind geoefend. 
Ook bij deze negers misvormen de vrouwen zich door het dragen van de 
pelele. We laten hier een beschrijving van dit zonderlinge sieraad volgen. 
De pelele is een ring van ivoor, metaal of bamboe, nagenoeg drie centimeters 
dik. De middellijn is verschillend, doch bedraagt bijna altijd meer dan zes 
centimeters. Als het meisje nog zeer jong is, wordt de bovenlip, dicht bij 
den neus doorboord en in deze opening een houten pennetje gestoken, om 
te beletten dat zij zich weder sluit. Na het genezen der wond wordt het 
verwijderd en een dikker aangebracht. Hiermede gaatunen jaren lang 
voort, totdat eindelijk een pelele van de gewone soort kan gedragen worden. 
In den regel bestaat deze uit bamboe en is dus zeer licht. Wanneer de 
draagster van zulk een ring slechts even glimlacht, wordt door de samen- 
trekking der spieren, de ring naar boven gelicht, zoodat de bovenrand 
tegen het voorhoofd komt te liggen en de neus door de opening te voor- 
schijn komt. Al de voorste tanden komen hierdoor in het gezicht ; men 
kan dan waarnemen hoe dezen zijn afgevijld, zoodat zij, volgens Living- 
stone, gelijken op de scherpe tanden van een kat of van een krokodil. 
Nog zij als een bijzonderheid vermeld, dat men bij dezen stam de ge- 
