412 
een groene en bruine sprinkhanensoort, springen rond en zetten zich met 
hoopen op de kleederen neder. 
Een andere landplaag zijn de heete winden, die dikwijls een geheelen 
voormiddag waaien en zoo gloeiend heet zijn, dat men een gevoel krijgt 
als was over het geheele lichaam de huid in strak gespannen perkament 
veranderd. Tegen den namiddag komt dan plotseling van uit het oosten 
een donkere wolk op, die zoo snel naar het westen voortdrijft, dat zij, voor 
men er aan denkt , het zenitb heeft bereikt. Daaruit ratelt een enkele 
donderslag, zoo zwaar, dat het is alsof hij den grond doet sidderen ; er 
vallen een paar groote droppen regen en alles verdwijnt weder even spoe- 
dig als het opgekomen is. 
Om van Maritsburg naar den naburigen Oranje-Vrpstaat te reizen, die 
ten noord-westen aan Natal grenst, moet men zich bedienen van kolossale 
wagens, met een tien- of twaalftal ossen bespannen. En is zulk een wa- 
gen, door eenig ongelukkig toeval, buiten het spoor geraakt , dan zijn 
dikwijls dertig ossen nog niet voldoende om hem weer daarin terug te 
brengen. Iedere ossenwagen vereiseht twee voerlieden, een om de ossen 
te leiden en een andere om ze te drijven, waartoe de laatste voorzien is 
van een tien tot veertien meters lange zweep. Om zulk een zweep naar 
den eisch te maken is een kunststuk, waarin de Afrikaan van zijn vroegste 
jeugd af geoefend wordt. 
DE ORANJE-VRIJSTAAT EN DE TRANSVAA 
De grens tusschen Natal en den Oranje-Vrijstaat wordt gevormd door het 
Draken- gebergte, dat aan de westzijde van Natal als een loodrechte muur 
opstijgt. Dat gebergte is eigenlijk niets anders dan de hooge rand van 
een plateau, dat zich aan deze zijde verheft tot een hoogte van 2000 M. 
Alleen enkele kleinere plateau’s stijgen tot grooter hoogte, hoogstens tot 
3000 M. 
Wanneer men op het Draken-gebergte staat, dan verschijnt Natal als 
een terrasvormig land ; de boerenstaten daarentegen als een waar tafelland, 
landwaarts in zacht glooiend en bezet met op zich zelf staande plateau’s , 
die, naarmate men dieper in het land komt, in talrijkheid afnemen , maar 
zich tevens meer en meer door regelmatigen vorm kenmerken. 
De tafellanden van den Oranje-Vrijstaat en der meer noordelijk gelegen 
Transvaal zijn geheel boomloos , maar met gras bedekt , dat ’s winters 
veelal afgebrand wordt, zoodat men dan mijlen ver, niets dan zwarte vlak- 
ten ziet. 
Ten noorden van den bergpas, langs welken de weg voert, vertoonen zich 
karakteristieke koepelvormige bergvlakten ; ten zuiden daarvan vormt het 
gebergte een reusachtigen muur en nog meer zuidelijk verheffen zich de 
met sneeuw bedekte Witte Bergen. 
