417 
pen van vijftien tot twintig ons. Ervaren goudgravers uit Australië zijn 
overtuigd, dat er rijke goudbeddingen aanwezig moeten zijn. 
Maar een moeilijkheid blijft te allen tijde over. De plaatsen zijn moeilijk 
te bereiken. Men kan slechts van muilezels gebruik maken, want ossen 
vallen zelfs ’s nachts als slachtoffers van Tetse-vlieg. 
De Transvaal is een El-Dorado voor jagers, die daar ongestoord kunnen 
rondzwerven, door geen jachtwetten in hun bewegingen belemmerd. Al- 
lerlei soorten van wild, springbokken, steenbokken, gnoe’s en zebra’s zijn in 
overvloed voorhanden. Olifanten, neushoorndieren, zeekoeien, buffels en 
giraffen hebben zich naar meer noordelijke streken teruggetrokken. Van 
de verscheurende dieren vindt men er leeuwen, tijgers, wolven, jakhalzen 
en tijgerkatten. Jaarlijks echter worden zij in groote hoeveelheden door 
de boeren gedood en trekken zich dan ook meer en meer in onbewoonde 
streken terug. 
Van de drie leeuwensoorten, die hier voorkomen, is de gele leeuw, met 
zwarte manen, de gevaarlijkste. Men hoort er echter zelden van, dat hij 
menschen aanvalt, daar er overvloed van wild voorhanden is. 
Ten gevolge van de hooge prijzen, die in de laatste jaren voor allerlei 
soorten van struisvederen worden besteed, zijn duizenden dier onschuldige 
dieren als slachtoffers van de mode gevallen. De groote hoeveelheid ve- 
deren, die, zooals we hierboven reeds zeiden, uit de Kaapsehe havens ver- 
zonden worden, zijn nagenoeg allen afkomstig uit den Transvaal en de 
ten westen daarvan gelegen landen, daar de jacht op die vogels in de 
Kaapkolonie en den Oranje-Vrijstaat verboden is. 
Een ware landplaag, niet alleen voor den Transvaal, maar voor geheel 
Zuid-Afrika, zijn de zwermen van sprinkhanen, die in sommige jaren voor- 
komen. Toen de reiziger Mohr, aan de oevers van de Yaal-rivier, in de 
schaduw van zijn wagen zat uit te rusten, meende hij aan den zuid-wes- 
telijken horizont groote rookzuilen te zien. Zijn begeleiders echter herkenden 
onmiddellijk aan de gele kleur, de gevleugelde pest van Afrika, de alles 
vernielende sprinkhanen. Na verloop van een korten tijd vielen er eerst 
enkelen neder, daarna kwamen zij bij dozijnen en eindelijk bij duizend- 
tallen. Zij naderden in zulke massa’s, dat zij het licht der zon verduis- 
terden, zoodat dit hemellichaam, met een donker roode kleur aan den 
hemel stond. Scharen van vogels maakten jacht op deze door elkander 
woelende insektenzee, maar zonder dat men eenige vermindering bespeuren 
kon, want het aantal dier dieren was legio, ontelbaar als het zand der 
woestijn. Zoover het oog reikte was alles met sprinkhanen bedekt en de 
kleine tuin van de boerderij, in welks nabijheid Mohr zijn rustplaats had 
uitgekozen , was na verloop van eenige oogenblikken, geheel kaal gevreten. 
En de boer zat met zijn gezin, met waarlijk Turksche gelatenheid, dit 
tooneel der verwoesting aan te staren, wat dan ook nog maar het ver- 
II. 27 
