standigste was, omdat er toch niets aan te doen was. Want niets is in 
staat ze tegen te houden. Komen zij aan een rivier, dan storten zij er zich 
bij honderdduizendtallen in en vormen zoo een drijvende brug, over welke 
andere honderdduizenden den tegenover liggenden oever bereiken. 1 Ja, van 
hun nadering verwittigd, heeft men zelfs het vuur tegen hen te baat genomen, 
om den een of anderen akker takken en rijshout opgestapeld en dit bij hun 
nadering aangestoken. Alles te vergeefs ! De voorsten stortten zich met 
zulke massa’s in het vuur, dat het binnen weinige oogenblikken geheel 
was uitgedoofd, zoodat de volgenden over hun verkoolde lichamen verder 
konden trekken. Ja, na de Engelschen, zijn de sprinkhanen de grootste 
plagen voor de arme boeren ! 
Het ergste is nog, dat de sprinkhanen, daar, waar ze neervallen, on- 
middellijk eieren leggen, zoodat, bij het begin van den volgenden regentijd, 
talloos veel jonge dieren uit den grond kruipen, om vleugelloos hun hup- 
pelend leven te beginnen. De jonge sprinkhanen noemen de boeren 
^voetgangers.” 
Mohr merkte op, dat zijn paarden, ossen, schapen en geiten deze dieren 
met graagte aten en voor de olifanten en andere grasetende, wilde dieren 
schijnen ze bepaald een lekkernij te zijn. Trouwens ook voor de inboor- 
lingen zijn ze dat ; zij verzamelen ze en eten ze of geroosterd of gedroogd. 
Ook Mohr proefde ze, maar zonder toevoeging van zout, vond hij ze zonder 
eenigen smaak. 
De bevolking van den Transvaal bestaat uit ongeveer 30000 blanken en 
260000 inboorlingen. De laatsten zijn bekend onder den naam van Ma- 
kateezeM en bebooren tot den stam der Beetschoeanen. Zij zijn een krach- 
tig, goed gebouwd menschenras, doch hebben twee slechte eigenschappen, 
die men bij andere Kafferstammen niet aantreft, ze zijn lui en lafhartig. 
Hun voorliefde voor paaiden, koperdraad, blank geschuurde knoopen en 
dergelijke snuisterijen, waarmede zij hun talrijke vrouwen opsieren, lokt 
hen uit hunne kralen, waarin zij het grootste gedeelte van het jaar met 
een volstrekt nietsdoen doorbrengen. Zij zijn verzot op allerhande kle- 
dingstukken en eerste babbelaars. Over de een of andere zaak, voor ieder 
ander mensch een axioma, zitten zij uren lang te kakelen en wel met 
zulke woedende gebaren, alsof zij de hevigste twist hadden. 
Hun wapenen bestaan grootendeels uit eigengemaakte korte bijlen en 
assegaaien. Aan armen en beenen dragen zij groote koperen ringen en op 
hun tochten nemen zij veelal een soort van guitar mede, waaraan zij eenige 
eentonige, melancholische tonen weten te ontlokken. 
Van nature zijn ze goedhartig en niet onvatbaar om iets te leeren. 
De hoofdstad van het land is het in het zuidelijk deel gelegen Potchef- 
stroom of Mooi Rivierdorp , een kleine plaats, met een vijfhonderdtal be- 
1. Mohr. Zu der Wasserfëllen des Zambesi. T Bad. S. 114—416, 
