421 
Molir een noord-oostelijke richting in en trok over d e Ramakoban-passage, 
in het land der Matebele’s, naar Inyatin. 
De geheele weg, die tot dusver gevolgd werd, loopt over het hoogste 
gedeelte van een plateau, dat aan de eene zijde naar het noord- westen, aan 
de andere zijde naar het zuid-westen daalt. Naar het noord-westen vloeien 
een aantal periodieke stroomen en beken, die hun water ontlasten in den 
door James Chapman ontdekten Guay, die weder een zijrivier van den 
Zambezi is. Naar het zuid-westen stroomen een aantal wateraderen, die 
tot het gebied van den Limpopo belmoren. 
Van Ramakoban af begint het land vruchtbaarder te worden. Vooral 
opvallend is de dikte der boomen, langs de oevers der rivieren. De tocht 
ging verder door een woest en onbewoond land. Bij den pas van Mony- 
ama begint een streek, die men met recht een rotsenzee zou kunnen noe- 
men. In een chaotische verwarring liggen de ontzaglijke granietmassa’s 
door elkander geworpen, zich uitstrekkende zoover als het oog reikt. Te 
midden van deze steenhoopen, verheffen zich hier en daar granietgevaarten, 
die er uitzien als half vervallen torens of oude, verlatene reuzenburchten. 
De hoogte van dit plateau bedraagt 125 0 M. 
Slechts weinige streken van Afrika herbergen zooveel gevaarlijke dier- 
soorten. Een aantal giftige slangen schuifelen hier over den bodem en 
leeuwen en andere roofdieren gaan ’s nachts op buit uit. 
Gedurende het tijdperk der windstilten en van de grootste droogte nam 
Mohr dikwijls kleine wervelstormen waar, die aan de oppervlakte der aarde 
zelden meer dan 5 M. in doorsnede hadden, maar vooral in de middaguren 
plotseling met verwoestende kracht opstaken. Ja, soms verhieven zij zich 
met zulk een geweld, dat zij boomen ontwortelden en tot een beduidende 
hoogte op voer cl en. 
Op zijn tochten kwam Mohr o. a. aan het Beetschoeanendorp Chikama- 
bele. De woningen, die veelal den vorm hebben van bijenkorven, liggen 
direct tegen de rotsen aan, bijna zooals zwaluwnesten tegen een muur. 
Vandaar trok hij naar de groote kraal van N' JJmkaniula. Deze ligt in 
een keteldal, aan alle zijden omringd door granietrotsen, die wezenlijke 
muren vormen. De smalle ingang is nog bovendien met palissaden bezet, 
zoodat slechts een opening overblijft, zoo nauw, dat maar twee personen 
naast elkaar er door kunnen ; eerst als men deze doorgegaan is, krijgt men 
de hutten der inboorlingen in het gezicht. 
Dezen brengen een groot deel van hun tijd door met het drinken van 
Joalla-bier, een koelen, zuurachtigen drank, die een frisschen smaak heeft. 
De Makalaka’s, die zich zei ven Marririmo , 's noemen en een Beetschoeaansch 
dialect spreken, zijn de korenleveranciers van de Matebele’s. Mijlen ver 
strekken zich hunne mais- en doeratuinen uit. Ook verbouwen zij pom- 
poenen, watermeloenen, tabak, aardnoten en hennep, den laatste om te 
rooken. Zij bearbeiden het ijzer en het erts is hier van zulk een uitne- 
mende kwaliteit, dat het voor het Zweedsche niet onderdoet. Hieruit ver- 
vaardigen zij hun geliefkoosd wapentuig, de assegaai en verder die plompe 
spaden, waarmede de vrouwen de velden omwerken. Steeds noordelijk 
voortgaande, trok Mohr door dicht bevolkte districten naar de meest noor- 
delijk gelegen kraal der Makalaka’s, die van Babas. Van hier af strekte 
