422 
zich, tot aan den Zambezi toe, een onbewoond gebied uit, dat door de Ma- 
tebele’s onder Mosilikatse geheel ontvolkt was. Het bosch werd steeds 
dichter, zoodat men duchtig gebruik moest maken van de bijlen. 
Langs de oevers van ondiepe meren of liever waterplassen zag men tal- 
rijke sporen van buffels, die hier ’s nachts komen om hun dorst te lesschen. 
Verderop lag een kaal, woest terrein, zonder hoornen of struiken, waarop 
een tallooze menigte struisvogels, quagga’s en giraffen ronddoolden. Na 
verloop van eenige dagen bereikte men de Tekuane of JSetui-beek , die in 
de Nata uitstroomt en vervolgens laatstgenoemde rivier zelve. De afstand 
van de plaats, waar men deze rivier overtrok, tot den Zambezi bedraagt nog 
200 km. De groote, woeste streek tusschen deze rivieren wordt door 
duizende olifanten bevolkt en mijlen in het i - ond ziet men de vreeselijke 
verwoestingen, door deze kolossale schepsels aangericht. 
Het verder voortdringen vereischte de grootst mogelijke voorzichtigheid, 
daar men nu elk oogenblik het gebied van de Tetsevlieg (Glossina tnorsi- 
tans) bereiken kon en toen dan ook de karavaan op 19° 1 1/ Z. B. was 
gekomen, brachten eenigen, die als boden vooruitgezonden waren, het be- 
richt, dat die vliegen niet ver vandaar gevonden werden. 
Nu sloeg Mohr een noordwestelijke richting in en trok over een open 
heuvelland, met sappig gras begroeid. Hier en daar vormden de schaduw- 
rijke Marula-boomen als het ware eilanden te midden van dit boomloos ge- 
bied. Naar het noorden toe kreeg men de Blauwe Bergen, die zich uit- 
strekken langs den benedenloop van den in den Zambezi vloeienden Guay, steeds 
duidelijker te zien. 
Na herhaaldelijk den aan krokodillen zoo rijken Guay overgetrokken te zijn, 
bereikte men de Tschangani, een bergstroom, die zich in den Guay uitstort. 
Meer en meer nam de streek het voorkomen aan van een uiterst woest 
bergland, meestal met dichte bosschen bedekt, waarin vooral de boabab 
herhaaldelijk voorkomt. Wild romantische rotsen , die dikwijls uiterst 
steile wanden vormen, omgeven op vele punten de oevers van den Guay. 
Nu wendde zich Mohr in westelijke richting naar de Daka , evenals de 
Guay, een uit het zuiden komende zijrivier van den Zambezi. Deze rivier 
werd zonder veel moeite overgetrokken en thans bereikte men spoedig 
streken, waar de plantengroei weelderiger werd en meer verscheidenheid 
opleverde, terwijl men ook weer sporen van menschen zag, wat sedert we- 
ken het geval niet geweest was. Het duurde dan ook niet lang, of het 
oog rustte met welgevallen op de vruchtbare maisvelden en de hutten van 
Wanki’s dorp , aan den Zambezi. Op een Zondagmorgen, den 12 c * en Juni 
1870, des morgens te 9 uur 12 minuten, stond Eduard Mohr aan den 
oever van den Zambezi. 
De bronnen van den Zambezi , verreweg den machtigsten stroom van Oost- 
Afrika, liggen, voor zoover bekend is, op de moerassige hoogvlakte van het 
zeer kleine Düolo-meer , op ongeveer 12° Z. B. en 22° O. L. v. G. De 
